tєкภ๏l๏ןเк кคгคlค๓ค ๔єŦtєгเ

2011-01-24T16:06:00.006+02:00

Bir bebek ki, bir kasenin yarısının yarısını, karnı aç olduğu halde, yiyeceğin tadını beğenmiyor olmadığı halde, neden yemez? neden açlığı tercih eder. Bilmiyorum, çözemiyorum.. Katlanması öyle zor ki ve en kötüsü böyle günlerde canavarlaşmaya engel olamamak..

wallcoo.com

Biraz molaya ihtiyacım var..

Sıcak

2011-01-17T22:31:00.003+02:00

17 Ocak 2011- Şifaca'da 'sıcak' kelimesi tek bir sesle karşılık bulmaktadır. Bu sesin mahreci ise şu şekildedir: Dilin iki yanı, üst azı dişlerinin kenarlarına değdirilir. Dilin önü ise üst damağa dokundurulur.

Bu sesin çıkarıldığı anlar: Kalorifere yaklaşıldığında, 90 derecede çalışırken çamaşır makinesi ile iletişim kurulduğunda, evin herhangi bir odasında iken ocakta kaynayan bir şeyin sesi duyulduğunda, çaydanlığı ocağa koymuş birini her görüşümüzde.

Mezkur anlar, dilin üreticisi Şifa tarafından belirlenmiş olup, yeni maddeler ekleme/çıkarma hakkı kendisinde saklıdır.

"Şifa, 6. ayından itibaren 'cıs' kelimesinin neye tekabül ettiğini kavramıştır. e, canı tatlı tabi."

26 Aralık 2010 - Şifa'cık büyümüş de mavi marmara'yı karşılayıp gülhane'de karga kovalar olmuş.

25 Aralık 2010 - Şifa'cık büyümüş de annesi ile makarna 'hüpletip' sonra kahkahalarla anlatır olmuş.

24 Aralık 2010 - Şifa'cık büyümüş de annesinin şaşırtmaca zannettiği "şifa'ya cici yap" komutuna kendi saçlarına 'cici yaparak' cevap verir olmuş.

23 Aralık 2010 - Şifa'cık büyümüş de annesiyle birlikte evin tozunu alır olmuş.

22 Aralık 2010 - Şifa'cık büyümüş de uyuyan bir bebek fotoğrafı hakkında annesi "Bu bebek ne yapıyor" diye sorunca, "eee eee" dedikten sonra fotoğrafı bir poşetin üstüne koyup "eee" efekti eşliğinde sallayarak uyutmaya çalışır olmuş.

21 Aralık 2010 - Şifa'cık büyümüş de annesinin göremediği kuşları "AAAaaa" ifadesi eşliğinde , sağ işaret parmağıyla işaret ederek annesine gösterir olmuş.

ya olduğun gibi görün ya göründüğün gibi ol

2011-01-08T23:42:00.000+02:00

insanın ruhu davranışlarından etkilenir demişti bir hocam bu söze katılmadığını belirtirken.

--- alıntı ---

hz. peygamber, kendisine kurtuluşun yolunu soran ukbe bin âmir’e, işlediği günahlardan dolayı ağlamasını tavsiye etmişti (tirmizî, zühd 60).
içinden gelerek ağlayamayanlara ağlar bir tavır takınmalarını öğütlemiştir (i̇bn mâce, zühd 6; müslim, cihad 5

peygamber efendimiz "arafatta ağlayın diyordu", " ağlayamıyorsanız ağlar gibi yapın"
--- alıntı ---

13 ay

2011-01-02T22:35:00.003+02:00

Şifa'cık, her ne kadar görenler "aa sen hiç büyümemişsin" moduna girseler de, kocaman oldu. Tam 4 aylık kayıp "yapabildiklerini" bu postla telafi etmeye çalışayım.

2-3 adımlık yürüme maceraları yaşıyor henüz.

1 ay önce hiç dişi yokken bugün 4 tane ucu görünen minicik dişleri var. İlkini ise tam doğum gününde farkettik inanılmaz heyecan verici bir olay.

El becerileri üzerine çalışıyoruz. Şişesine, bulduğu her parçayı atmayı seviyor. Hatta peçeteleri bile..

Yalnızken hala yemek konusu problemli ama ev dışında bir yerde gelen tabaklara "mama, mama" diye saldırarak "kocanı ve çocuğunu övme, çabuk utandırırlar" sözünü doğrulatıyor.

Bebeklere bayılıyor nerde görse "AAAaaa" şaşırma efekti eşliğinde işaret parmağı uzanıyor anında. Emziğini paylaşacak kadar yakınlık gösteriyor ta ki ben bebeği kucağıma alana kadar.

Süpürge sesinden korkuyor.

9-10 ay civarında başlayan yabancı korkusu ve anneye yapışma hadisesi 13 ay dolaylarında sona erdi. Artık biliyor ki anne orda bir yerde oturuyor ve dönüp gelince anneyi görecek. Beni bırakıp yabancı evlerde keşfe çıkabiliyor, tanımadığı insanların kucağında ağlamayarak burunlarına "biip yapıyor.

Konuşma çabası yoğun. Kimi istekleri anlaşılabiliyor ama çoğunlukla kendi anlayacağı bir dilde öfkesini ve sevincini dile getiriyor.

Fındık kır, göz nerde, burun nerde, kuş nerde, "kafa bu kafa" alkış, tebrikler, "kaşının altından bak", çak, öpeyim, öp, amin, tekbir vb komutlarla belirli hareketler yapıyor. Onun dışında yaptığımız çoğu hareketi taklit etmeye çabalıyor.

Bir şey yapınca gözümün içine bakıp "aferin" dememi bekliyor. İşte bu noktada ne kadar masum ve muhtaç olduğunu insanın iliklerine dek hissettiriyor.

Aynanın karşısında mimik çalışıyor. İçimin yağlarını eriten bir mimik edindi bile.

Bütün bunlar olup biterken de annesi nereye Şifa oraya. Annemle aynı şehirde yaşamamamın eksileri var. Şifa'yı kimi zaman bırakıp kendimce takılabilme zevkinden mahrum olduğumu düşünebiliyorum bazen. Ama sonra böylesinin daha keyifli olduğunu fark ediyorum. Şifa'nın bir kaç ay içinde annesine yapışık halinin geçmesini de bu bir kaç ay boyunca "yapışmak istediği her an" annesini yanında bulmasına bağlı olduğunu düşünüyorum. Gördü ki anne hep burda. ve bunun ona nasıl bir güven verdiği de çok açık. Madem bir çocuğum var, ve bu var oluş onun tamamen isteği dışında, kendi hayatımdan tavizler vermek zorunluluğumu keyfe çevirmeyi seviyorum. Ne de olsa evlat bir eser ve insanın ölümünden sonra adının anılma devamlılığı ortaya çıkardığı eserle sağlanıyor ve herkes aslında öyle veya böyle bu hayatta, geriye bırakacağı eser için çalışıyor. Unutulup gitmek, herkesin büyük korkusu..

2010-12-16T00:28:00.005+02:00

Hayat tuhaf..

Devamlı bir şeylere ulaşma çabasındayım.. Bir gün ulaşmak istediklerim biterse kocaman bir boşlukta kalacağımdan korkmama gerek yok; uhud dağı kadar altını olsa, ikincisini istemek insana bir nimet belki de.

İsteklerimi nedenlerle anlamlandırmaya çalışıyorum. İnancım tamamına "Allah rızası için" i yakıştırmamı söylüyor. Modern çağ ise "kendimi böyle mutlu hissediyorum" dedirtiyor. Bazen sıkışıyorum..

Şifa ile birlikte kendi çocukluğumu irdeliyorum. Zayıf yönlerimin sebeplerini farkediyorum. Kimsenin elinde olmadan gerçekleşmiş şeyler bunlar. İmtihan bu diyorum.. Ama Allah herkesin zayıf noktasını tolere edebilecek bir hayat çıkarıyor karşısına. Kimseye taşıyabileceğinin fazlası yok..

Bir kitap okuyorum. Öleceğimi, ama gerçekten öleceğimi iliklerime dek hissediyorum. Ürperiyorum. Buna rağmen ölmeden önce ölemiyorum.. Korkuyorum..

2010-10-30T12:07:00.002+03:00

düştüğünde kaldıracak bir ele ihtiyaç duyuyor insan..

hakkı ve sabrı tavsiye edecek, iyiliği emredip kötülükten menedecek..

hayat...

2010-10-23T22:16:00.005+03:00

Arkadaşlarım ve kardeşlerim bana ulaşamıyorlarmış. Meğer teknolojik aletler hayatımızda ne çok yer etmiş. Telefon ve bilgisayar olmayınca kayboldum sanmışlar. Aranmak, yokluğu farkedilmek insanı mutlu ediyor tabi..

Geçenlerde bir kitap okudum. Cadı ağacı. 3 yaşındaki kızı pencereden düşerek ölen, eşiyle yaşadıkları acıyı paylaşamadıkları için ayrılan, boşandıktan sonra mesleğinde ihtisas yapan ve karmakarışık bir hayat içinde akıp giden bir doktorun iç hesaplaşması. Edeb itibariyle bana göre 18+ olan bu kitaptaki kimi tesbitler beni çok sarsmıştı. Ama ne yazık ki kitap okurken not alma alışkanlığını bir türlü kazanamadığım için şu an hatırımda bir sarsıntı kalmış değil. Yeniden göz atabilirim...

Onun dışında Jules Verne'nin "Begüm'ün Beş Yüz Milyonu"nu; Halit Ziya Uşaklıgil'in "Aşk-ı Memnu"sunu, Muzaffer Koçer Hoca'nın da yeniden "Şimdiki Aklım Olsaydı" sını okudum. Şimdi de elimde Franz Kafka'nın "Babaya Mektup" u var. Sonuncusu içlerinden en çekicisi. Gerçekten babasına yazdığı ama göndermediği bir mektup. Ben düşünüyorum da çocukluğumla ilgili bu kadar ayrıntı pek hatırlamıyorum.

Roman okumak güzel. Başka hayatları sahnenin 3. tekil şahsı olarak gözlemek güzel. Evin penceresinden uçup başka evlere konmak güzel.

Öss'ye artık başörtümüzle alıyorlarmış bizi. Olan bize oldu deyip bir üzüntü işareti de koyabilirim, yeni gelenler ve hatta bizim için sevinebilirim de. Gerçi ben Şifa büyüyüp okula gitme çağına gelince bu problem kalkar "ben okula şifa okula" olur diye düşünüyordum ama sandığımdan erken açıldı yollar. Kayıtlar ne zaman son buluyor araştırmadım ama en azından sınava girmeyi istiyorum. 4 sene önce sadece başörtülü olduğum için çıkarıldığım o sınava girip, çok özlediğim sıralarda çok özlediğim sorulara bakıp bugünlerin geldiği için şükretmek istiyorum... Evet en çok istediğim sadece bu...

Bebeğin Rüyasını Hayal Etmek

2010-10-04T11:37:00.004+03:00

bu hayal gücünün hayranıyım..

tıklayın..

ve taşındık

2010-10-03T16:46:00.003+03:00

Ev sahibimizin oğlunun oturduğumuz daireye çıkmak istediğinden ve bizim istersek alt daireye taşınmamızı istemezsek de tamamen taşınmamızı istediklerinden bahsetmiştim. Biz tamamen taşınmayı tercih etmeye çabaladık ama malesef dilediğimiz gibi bir ev bulamadık ve birazcık da büyük konuşmuşluğumuzdan dolayı alt kata geçmeye karar veriverdik.

Normal bir taşınmadan daha mı kolay daha mı zor oldu bilemiyorum. Kıyası zor çünkü kendi organize ettiğim ilk taşınma merasimi idi bu. Evi tamamen toplamamak bir avantajdı belki ama bir çok işi kendimizin yapmak zorunda olması dezavantaj idi. ve ikincisi birincisine ağır basmış olabilir.

Taşındıktan sonra gördüm ki, bir daha ev seçerken mutlaka elimde bir metre ile gidip evin tavan yüksekliğini ölçmem gerekiyormuş. 2 senedir beğenmediğim evimi beğenmeme sebebim meğer tavanının 10 cm'lik basıklığındanmış. Şu an evim içimi daraltmıyor, mutfağı bile temizlemek geliyor içimden :) Perdelerimizin kısa kalmış olmasına üzülemiyorum bile:)

Bir de ettiğim dualara dikkat etmem gerektiğini gördüm. Taa hüdai sıralarında iken, kütüphaneye gidip geldikçe içimden geçen bir dilek vardı: Evimin bir odası aynı o kütüphane gibi minderli olacaktı, kitaplık burada bulunacaktı. İbadet ve okuma odası olacaktı. Ciddi anlamda planlamış olmamamıza rağmen dün farkettim ki , evi toparlamayı başarırsak eğer, odamızın biri tam da böyle olacak. Ettiğim dualara dikkat etmeliyim, gün gelip farkında olmadan kendi ellerimle onu gerçekleştirmeye çabalıyor olabilirim. Bu da ikinci öğüt.

Şifa bu karmaşa içinde ordan buraya burdan oraya sürüklenip gitti. O uyurken ses olup uyanmasın diye, uyanıkken de ağlıyor yanında olmalıyım diye hiç bir işe elimi sürmüyorum:) iş yapmayı sevmezlik benim içimde var. Nereden gelmiş bilmiyorum. "Kenarına bak bezini al, anasına bak kızını al" sözü annem ve bende geçerli olmamış, hem de hiç. "Gelin kaynana toprağından" sözünün geçerli olup olmadığını ise hala gözlemlemeye çalışıyorum :)

Şifa yarın 10 ayını tamamlıyor. Epey gelişme katetti. Hacim olarak 6 aylık gibi görünse de hareketler olarak ayının gerisinde kalmadığını düşünüyorum.

Anne, baba, mama, dede, Allah, ah(al), deyde(teyze), geh(gel) gibi kelimeleri yerli yerinde olmamak kaydıyla kullanabiliyor. Baba ve git kelimeleri yakın kullanılınca el sallamaya başlıyor. Tebrikler diyince elini uzatıp tokalaşıyor (Bugün öğrendi). Al diyince alıyor ver diyince veriyor. Mimikleri taklit ediyor. Hatta her şeyi taklit ediyor. Örümcekle peşimizden dolanıp duruyor. Çok sevimli bir ufaklık oldu. Önce bebeklerin 6 aydan sonra sevilmeye başlanacağını düşünür iken artık bunu 9 aya çıkardım. :) Bir çok şeyi anlayabildiğini görmek harika.

Furkan

2010-09-28T12:45:00.005+03:00

Bu aralar sanırım biraz duygusalım...

Furkan'ı düşünüyorum sık sık. Furkan Doğan, Filistin şehidi... Şehit olduğunda diğer şehitlerden daha öne çıkarılıyor olmasını abartılı bulmuştum. Eski mantığımla, diğer şehitlerin şehadeti dünyada daha acıyla karşılanmalıydı çünkü evli barklı çoluklu çocuklu insanlar... Ama sonra farkettim ki, diğer şehitler arasında sivrilmesi, hem de bu kadar sivrilmesi aslında yer ehlinin istekleriyle gerçekleştirebileceği olaylar değil. Somut şeylerden öte durumlar bunlar. İnsanların ardından seneler sonra konuşulan konuların, Allah'ın onları insanlar arasında nasıl andırmak istiyorsa öyle andırdığını düşünüyorum. Furkan'ın hala hem de böylesine özlemle, yüceltilerek anılması Rabbi'nin ona bir mükafatı. Bu dünyadaki mükafatı, kim bilir ne nimetlerle nimetlendiriliyor..

Ahh.. Kendimi düşünüyorum. Yetiştirebileceğim evlatları.. Hiçbirimizde Furkan'ın teslimiyeti, samimiyeti, kurbiyyeti olabilir mi acaba? Nasıl olunmalı ki, öyle bir evlat yetişsin. 19 yaşında, belki bir çoğumuzun dönüp ardına baktığında bir çok hatalarını sıralayacağı o yaşlarda şehid olan bir gencin ardından anılan vasıfları ne kadar da olgun, ne kadar da gıpta ile bakılması gereken şeyler..

Babası "yüzünde bir gülümse vardı..hala sıcaktı...ölü gibi değldi..uyuyordu sanki..." demiş..

"BEN:FURKAN kardeşim hoşgeldn
FURKAN:Abla ben hep geliyorum ama kimse görmüyor
BEN:Furkan nsl kardeşim geldiğin yerler?
FURKAN:Çok güzel yerlerden geliyorum abla.Çok mutluyum
BEN Furkan kimleri gördün?
FURKAN:Musab bin Umeyr ile tanıştık abla.
BEN:Hz.Hamza'yı gördün mü peki?
FURKAN :Yok abla O'nun ayak izini gördüm ama bu akşam tanışacağz.
BEN:Furkan hep mi geliyorsn?
FURKAN:Hep geliyorum abla ama beni göremiyorsunz.." diye anlatılıyor bir rüya.. Rüyayı göreni tanımıyorum, ismi Serra imiş.. Bizim rüyalarımıza da gelir misin ki?..

"daha beşikteyken açık ve seçik olarak allah'ı zikrediyordu furkan.

çocukluğundan beri sabah namazını camide, cemaatle kılıyordu.

şuurlu bir müslüman olmak için mütemadiyen okuyan ve okuduklarını çevresiyle paylaşarak "emri bil maruf, nehyi anil münker" vazifesini yerine getiren, yaz tatilini bir kur'an kursunda bulaşık yıkamakla geçirerek lay lay lom dünyasından uzak duran, okul arkadaşlarını gazze'ye yardım için örgütleyerek infak kültürünü yaşatan, yusuf güzelliğine meftun kızların ilgisinden kaçarak nefsini terbiye eden... pırıl pırıl bir delikanlıydı.

furkan hakkında işittiğim şeyler –nur üstüne nur- bu köşeye sığmaz. " diyor Hakan Albayrak şu yazısında..

ahh..

Kuzenimin bebeği oldu. İsmi Furkan. Bir Furkan gitti ama Rabbim onun adını dünyada yaşatmaya devam ediyor. Ailesi Furkan gibi olsun istedi, Furkan'ın adı yaşasın dedi. Her anne babanın isteği gibi, ardından hayırla anılsın diye dua etti.

"Salam Alaikum,
My name is Hassan and Allah sent to us new baby boy this week. my wife and me we are proud to give him the name of Furkan, a symbol of continuation of what young Furkan Dogan died for. I would like to have his father email address just to tell him that his son never died." diye bir yorum bırakılmış bir bloga... Sözler kifayetsiz..

Rabbim bize ve evlatlarımıza da ardımızdan hayırla duayla, imrenilerek anılacak bir ömür verir mi? Bunun için bu kirli kalp yeterli gelir mi? ahh... Furkan.. Ne güzel yaşadın ne güzel öldün.. Sana imreniyoruz..

Doğa ve Akaid

2010-09-26T14:07:00.003+03:00

Şifa yemeğini yesin diye denediğimiz yollar komikleşmeye başladı. Bu yolları denemek zorunda kalıyorum çünkü memleket ziyaretleri sonrasında büyüklerin söyledikleri şey: çocuğun midesi küçülmüş:) Yeniden küçülmemesi için, yemek sofrada yenir kuralını öğrenmesi için biraz beklemem gerekecek. Yine bu ziyaretlerde öğrendim ki, çocuklar çocuk eğitimi kitaplarını okumamış :) İşte bu sebeplerden, elinde tabakla çocuk kucağında gezinen annelerden oldum. Şifa, bi kapıyı açıp kapatırken, kombiye vururken, lavabonun içine oturup suyla oynarken (en komiği bu), babasının turnike geçiş kartını asmak için kullandığı şeyi çekip bırakırken, civciviyle oynarken yedirmelerimize geçenlerde tv izleyerek yedirmek de eklendi. Bunu çok sık yapmıyorum ama olay depresif bir hal alıp şifa hala aç ise onun ve benim ruh ve sinir sağlığımız ve şifanın midesi için ehveni şer diyorum.

İşte bir tv yardımı ile yemek seansımızda trt çocuğu açtım. Çocuk kanalları daha çok ilgisini çekiyor ve kıkırdıyor, nedense. Ama bu defa çok ilgisini çekecek bir program olmayan hayvanlar alemi vardı. Dolayısı ile işe yaramadı ben de uğraşmaktan vazgeçerek belgeselsever olarak belgeseli izlemeye koyuldum ve kocaman bir hayalkırıklığı yaşadım.

Konuşan ses, hayvanlar dünyasında barbarlıklarla karşılaşmaya hazır olmamız gerektiğini söylüyordu. Vampirlerin gerçekten var olduğunu, diğer canlıların kanlarını emerek beslendiğini (görüntü ile de tasdikliyor bunu), bazı kuşların kendileri yuva yapmayıp başka yuvaları gasp edip oraya yumurtladıklarını, bu yumurtadan çıkan ilk yavrunun diğer yumurtaları aşağı atarak annesinin sadece kendine bakmasını garantilediğini, bir su yılanının kendi için çukur kazmayıp başkasının çukurunu aldığını bunun ne kadar kötü, değil mi? olduğunu söylüyordu.

Çocukların televizyon izlemeleri sadece beyne olumsuz etkilerinden dolayı değil itikadlarının çürük olmasına sebep olacak olmasından da sakıncalı gibi... Bu şekilde bir anlatım duyan bir çocuğun, onları yaratanın Allah olduğunu, Allah'ın abesle iştigal etmeyeceğini, yarattığı her şeyin onun yarattığı şekli ile güzel olduğunu düşünmesi beklenemez.

Not: Şifa'ya yemek yedirme şekillerimin eleştirilmemesini öneririm. Ben de son derece karşı olarak eleştirirdim ve sonuç ve çaresizlik...

Anne Endişeleri

2010-09-24T15:27:00.003+03:00

Bugün yine hastahanelerdeydik :) Artık hemşirelerle, danışmadakilerle, kayıt masasındakilerle birbirimizi tanıyoruz. Kimini seviyorum, kimini sevmiyorum. Kimi beni seviyor, kimi sevmiyor.

Vereceğimiz tahlil için bebek bakım odasında beklerken çeşitli anne ve bebekleri geldi gitti. Hepsi Şifa'nın ayını sordu. Sanırım bir anne ve bebeğiyle karşılaşınca sorulacak ilk soru bu. Sonra genel anlamda çocuğu bir süzdüler. Hımmm dediler. Sonra çocuğun davranışlarını gözlediler. Biz de onların bebeklerinin ayını sorduk. Şöyle bir süzdük. Sonra da onları gözledik. Klasik anne muhabbetleri böyle dönüyor demek ki.

Bu muhabbetlerden bir tanesi 3-4 yaşlarındaki oğlu, 1 aylık bebeği ve kayınvalidesi ile gelmiş bir annenin kayınvalidesi ile geçti. Kadıncağız klasik döngüye başladı. Sonrasında neden yapıldığına anlam veremediğim, belki de yakın çevremde görmediğim için aşırı garipsediğim, acaba ben olsam nasıl davranırım diye düşünüp kınamaya çekindiğim, bir o kadar da yaygın olduğunu anne olduktan sonra gördüğüm ,özellikle kız çocuk annesi olduktan sonra gördüğüm bir tavır olan, torununa dönüp "bu kızı sana alalım mı?" Şifa'ya dönüp "oğlumu sana verelim mi?" muhabbeti başladı. Kaç defa tekrarladığını da sayamadım. O çocuğun ne düşündüğünü merak ediyorum. Kızım küçük olduğu için, ve bir daha görüşmeyeceğim bir insan olduğu için, gülümsememi koruyabildim.

Bu tarz olayları çok sık yaşıyoruz malesef. Oğlum kızının bacağına dokundu eyvah eyvah! (çocuk kendinden küçük bir çocuk görmüş ve ilgisini çekmiş dokunuyor), oğlum kızı görünce nasıl da heyecanlanıyorsun(çocuk kendi kadar bir bebek görmüş heyecanla çırpınıyor), biz falanın kızını alacaktık ama bu daha güzelmiş, gibi muhabbetler bana inanılmaz itici geliyor. ve kesinlikle yanlış olduğunu düşünüyorum. Onlar sadece çocuk. O erkek çocuğa ne aşılanmaya çalışıldığını anlayamıyorum. Kızımı bunlardan uzakta tutmak çok ama çok zor. Çünkü her yerdeler. Neden karşısındakini bir oyun arkadaşı olarak değil de, bir 'kız' olarak yansıtır ki insan ufacık çocuğa? Gerçekten, gerçekten aklım almıyor. Olumlu bir etkisini zaten göremiyorum da, neden kimse çocuklar üzerindeki olumsuz etkileri göremiyor bunu da anlayamıyorum.

dönüş

2010-09-19T15:34:00.003+03:00

memleketler ziyareti dönüşü gerçekleşti.

çocuk büyütürken ne çok doğru varmış meğer. herkes bir yandan kendi doğrusunu dikte ediyor. şifa'nın bir taraf ailesi aman terlemesin hastalanır diye kapı pencere açık yaşarken, diğer taraf ailesi sırtını ve ayaklarını güzel giydirip aynı periyotta olmayan hiçbir kapı veya pencerenin açılmasına müsade etmiyorlar! ayağına ayakkabısını giydiriyorum , birisi neden giydirdin hava sıcak güneş görsün diyor, ayakkabı giydirmiyorum bir diğeri ayakları üşür, hem de şık değil diyor! biri o ekmek boğazına kaçmaz mı , diğeri eline ver yemeyi öğrensin diyor! .. sanırım yüzüm fazla yumuşak ki, bir gün markete gidip dönerken beni çeviren yaşlıca bir teyze, kanguruda taşıdığımı görüp sinirinin hopladığını bunların kul yapımı olduğunu güvenmemek gerektiğini söyleyecek cesareti buldu.

kendime not: kimsenin çocuğuna asla ama asla ama asla ama asla karışma.

ben bu bilgi karmaşası içerisinden annemin görüşlerini benimseyerek, üstüme fazla gelirlerse de tırnaklarımı çıkarma savunma mekanizmasını geliştirmek zorunda kalmış olarak ilerlemeye çalışıyorum. bu çocuğa hiç yemek yedirmiyor musun? sorusuna, "evet aç bırakmak hobim" diye ukalaca bir cevap savuruyorum.

kendime not: ukalalık etme, ukalalık görürsün.

annemin yanında kaldığım süre boyunca gördüm ki kuzucuk'a ben yedirmeyi başaramıyormuşum. annem yedirdi içirdi, teyzeleri dayıları güldürdü eğlendirdi ve şu anda elimde 1 haftada 300 gram almış , ki 3,5 aydır 300 gram eksilmesi haricinde kilo değişimi yoktu, ve her şeye gülen kıpır kıpır fıkır fıkır bir çocuk var. kalabalık çok iyi geldi.

eşimin doğduğu köyü ve anneannesini ziyaret ettik. gerçek anlamda bir köy hayatı görmüş oldum. zor. yıpratıcı. ama öylesi değil de şöylesi olsa hoş olur. bir çiftlikimsi. tavuklar horozlar. keçiler kuzular. tavukların yumurtalarını toplayıp yuvalarına koyup 21 gün bekleyip bir civcivcik görebilmek. keçinin sütünü sağıp şifaya içirivermek. evin kedisine yemekler verivermek. evimizin arka terasında bambularda ıhlamurumuzu içerken çilek fidelerini seyreylemek. neyse abartmayayım. kırsal yaşamla ilgili tek tecrübem, 2 sene geçirdiğimiz bağ evi oldu ne de olsa. ama doğal yaşamın bir çekiciliği olduğundan bahsediyorum. kim bilir belki bir gün, bir gün olmazsa ötelerdeki yarın ;)

sıkça tekrarlamam gereken dualardan birinin ihtiyarlığın aczinden ve zilletinden sığınmak olması gerektiğini gördüm.

kayseri de her zamanki gibi güzel ve muhabbet doluydu.. hala nemsiz havada nefes alabildiğimi hissediyor olmam, hala nemli havaya alışamadığımı gösteriyor.

Mim

2010-09-04T15:28:00.004+03:00

ilk defa mimlenmiş olmanın heyecanı ve şaşkınlığını yaşıyorum. Remziye'nin mim'ini aldık kabul ettik.

Felsefem : "Varın hazzını yaşayınız, yoğun hasretiyle ömrünüzü tüketmeyiniz." İbrahim Eken

Olayları garipsememeye de çalışıyorum genel olarak.

Hayat , bir imtihan süreci. Mutlu bir son için razı ve razı olunan olmak gerekli.

Çocukluk: Yetişkin olup, sorumlu olmaya hazırlık safhası.

Güneş'le ilgili tereddütlerim var. Hergün gördüğümde bulutları özlüyorum, uzun süre görmeyince hasret kalıyorum. Ama gayet tabi, içinde onca renk barındırması hoş. Domateste kırmızı, mandalinada turuncu, salatalıkta yeşil, lahanada mor renklerini yiyoruz. Kısaca güneşle ilgili tüm düşüncelerim maddesel. ve bir de insanların tarihte neden ona taptıklarını anlayabiliyorum: olmazsa olmaz!

Gözler: Bir insan hakkındaki tüm düşünceleri değiştirebilecek anlamlar ihtiva edebilir. Bir insana anlamsız bir yakınlık, diğerine anlamsız bir ihtiyat sağlayabilir, benim açımdan. Tabi gözlerine bakmayı başarırsam. Birazcık göze bakma özürlüsüyümdür. :)

Yıldızlar, büyük şehirlerde görülmesi zor gök süsleri imiş. Ben onların bana yakın olduklarını hissedebileceğim hiçbir yerden izlemedim, sabahları güneş doğmadan evvel parıltısı gözleri kamaştıran bir tanesi hariç..

Güzellik, kalptedir. Yaşlanınca yüze de yansır.

Sevgi, Allah muhabbetinden olmalı. Yoksa can ciğer kuzu sarması olduklarımızla bile kopma noktası kaçınılmaz. İyilik anında artmamalı, kötülük anında azalmamalı. Sadece Allah için..

Aşk, bu konuda tecrübesizim.

Müzik , kokudan sonra, maziye götürecek en somut araç.

Dost , Ayağımız tökezlerken bizi tutup doğru yola çekebilecek. Acı söyleyerek de olsa..

Para, şimdiye dek hesabı yalnızca eğlencelik olan şey. Bunun ciddisini benim yerime yapan birileri hep vardı. Bundan sonra da böyle devam etmesini diliyorum.

Zaman , çok hızlı akıp giden bir boyut, bir mahluk.

Kadınlar , nedense bana itici gelen bir kelime kadın kelimesi. Belki hayatın asıl başladığı noktada, bir ev sahibi olup, eş olmak vb sorumluluklar yüklendiğinde, yani hayatla yüzyüze kalındığında edinilen bir sıfat olmasındandır. Hayatla yüzyüze kalmak kalpteki saflığı yok etmek durumunu beraber getiriyor. İnsanların neyi neden dediklerini anlamak, imaları çözmek, daha bir sürü şey.

Savaş, amacı önemli. Belki mazlumların kurtuluşu. Savaşın bile kuralları var aslında. ve insan güç elindeyken nasıl davrandığıyla açığa çıkarıyor kalbini ve vicdanını.

Ağlamak, gizlice yapılması gereken, bir desarj yöntemi.

Deniz, koca bir çukura tonlarca suyun doldurulmuş olması bana hayranlık uyandırıcı geliyor hep. ve hafif bir rüzgarda yüzeyinin bir tülün dalgalanması misali dalgalanışı saatlerce izlenmeye layık.

Ayna, "Şifa'cık! Bak bebek ne şeker :)" Ayna son zamanlarda sadece bu iş için kullandığım bir şey.

Hayal, bir balık burcu olarak çok hayalperest olmam gerekirmiş, ama değilim. Hayal eğer bir dilek değilse bence zaman kaybı. Yoksa motive aracı.

musibet ve kurbiyyet

2010-09-04T10:42:00.003+03:00

Evet evet, eminim. Musibetler insanı Allah'a yaklaştırdığı için güzel.

Dün Şifa'cık kucağımda ne yapsam nasıl etsem diye dolaşıp dururken dilime dolanan "ya Şafi" nin ardından başka esma'lar aramak üzere, dokunmaya onca zaman ara verdiğim kitaplara dokununca yeniden hatırladım bunu.

Ne güzel ki bize merhamet eden ve kendisine yakınlaşmamızı isteyen Rabb'i tanıyoruz..

9 ay

2010-09-03T15:04:00.003+03:00

Şifa yarın 9 ayını bitiriyor... bu defa persentil bilgilerini eklemeye gerek görmüyorum. diğer aydakinden farklı rakamlara sahip değiliz ne yazık ki... artık gücüm tükeniyor gibi hissediyorum..

Bu sabah yüksek ateşle uyandık güne. ateş düşürücü, fitil vs ile ateşi düşmeyince hastane yollarına düşmek zorunda kaldık. oldukça koyu renk ve kokulu idrarında enfeksiyon bulgusu olmadığını söylediler. artık laboratuvarlara da güvenmiyorum...

gribal bir enfeksiyon geçiriyormuşuz. yine bir antibiyotik, ömrünün 5. antibiyotiği, kullanmaya başlıyoruz. Koltuk altı ateşi, 38.3 biran önce düşürmek lazım ama ağzını açtırmak veya ıslak bir bezi bedeninde tutmak mümkün değil... :( (yazıyı tamamlamadan önce ateşini düşürmeyi başardık. Şu an 37.)

Şifa'yı öyle ufacık ve hasta görmeye dayanamıyorum artık... Biliyorum derdi veren de dermanı veren de O. Ama artık derman verme vakti gelsin, ne olur?... Alt katımızdakiler, dünyadaki tek dertli insanın ben olmadığımı hatırlatırcasına, birbirlerini yiyorlar... Evet herkesin binbir derdi var biliyorum. Belki yerimizde olmak isteyen onlarca insan vardır bunu da biliyorum. Ama akletmek ve idrak etmek bir değil.. Çok üzülüyorum...

Şifa 9 ayı bitiriyor olduğunu, birazcık da olsa, kendini kendi ile kıyasladığımızda belli ediyor. Artık karnının üzerinde 360 derece dönebiliyor, otururken yüzüstü yatar pozisyona geçebiliyor,

biryerlere tutunup ayağa kalkmayı başaramasa da çabalıyor, desteğimizle adımlayabiliyor, ilaç şişelerinden hiç hoşlanmıyor, doktorların muayene sedyesini tanıyor ve oturtunca çığlıkları başlıyor, emziğinden başka emzik tanımıyor, çubuk krakeri çok seviyor, hastanede ağlayan bebekleri izleyip gülümsemeyi seviyor, sivrisinekler onu seviyor. ve bugün ateşini ölçmek için devamlı elimi alnına götürmemin ardından elimi kendisi alıp yanağının üzerine koydu ve bunu bilerek yaptığını belli eden gülümsemesiyle, ilk son derece bilinçli davranışını sergilemiş oldu.

Pazar günü, bayram ziyaretleri için yolculuğua çıkacağız. Dilerim Şifa'nın bütün rahatsızlıkları bir daha dönmemek üzere onu terkeder ve normal, sağlıklı bir bebek olma yoluna bir adım atar.

dilim seni dilim dilim dilerim

2010-09-02T11:07:00.007+03:00

Hayatımın en büyük imtihanlarını garipsediğim, kınadığım, şaşırdığım, eleştirdiğim konularda yaşıyorum hep. Hep dediğim de, zaten öyle imtihan dolu bir hayatım oldu diyemem, ufak tefek şeyler, elhamdulillah.

Mesela geçenlerde, şehir dışından gelen kaynım, bir anlatı sırasında bir yakınlarının düşen bebeğini hastaneye götürdüğünü söylediğinde içimden "neden o götürdü acaba" diye anlık bir garipseme geçti. Ertesi gün Şifa yataktan düştü ve biz kaynımla onu hastaneye götürdük. O'nun götürebileceği durumun nasıl oluşabildiğini yaşayarak görmüş oldum.

Daha bir dolu örnek var hayatımda bununla ilgili ama yukardakinin "en yeni" olması vasfını elinden alacak bir durumla daha karşı karşıyayız.

Komşularımızla ilk ve son oturmamızda, binada kendi aralarında daire değişimi yaşadıkları taşınmalar olduğunu öğrendim. ve içimden pek de anlık olmayan "ne garip, insan neden aynı binada daire değiştirir ki" geçti. Ev sahibimiz daireyi boşaltmamızı, istersek alt kata geçebileceğimizi söylediğinde de "bize ev mi yok, hıııh" modundaydık. Haftalar süren aramalar sonucunda 2 yıl önceki garipsememin ve bi kaç hafta önceki büyük burunluluğumun cezası olarak düşündüğüm "alt katta hangi odayı hangi oda olarak kullansak?!" modundayız şu an.

Hayrolsun...

Gelelim Şifa Kız'ın tahlil sonuçlarına. Sonuçlara internetten baktığımda akyuvarlarının sayıca düşük olduğunu, demir anemisi olduğunu, kanında kalsiyumun olması gerekenden fazla olduğunu, idrar kültürününse bulaşmış olması sebebiyle tekrarlanması gerektiğini gördüm. Şifa'nın asla normal çıkmayan değerleri beni akyuvarların azlığı haricinde endişelendirmedi. Ama durumun eliza testi (lösemi, aids vb tanı testi) isteyecek kadar vahim olduğunun farkında değildim. Tedbir olarak istendiğini düşünüyorum. Bakalım ne çıkacak.

Hayrolsun....

kütürtü, irkilti

2010-08-27T18:06:00.003+03:00

Bugünlerde birçok şey üstüste geldi.

Zaten halihazırda Şifa'nın iye si ile meşguldük. Doktor son kültürü temiz çıkınca göztepeye gitmemize gerek olmadığını söylemesine rağmen biz hazır randevu almışken götürelim dedik. Orada da yeniden kan tahlili ile idrar kültürü istediler. Bu defaki kan alma macerası daha acıklıydı 3 kocaman tüpü küçücük çocuğun kanıyla doldurmanın ne gereği var anlamadım. Daha önceki tahlilleri için az bir miktar kafi geliyordu. Bunların sonuçları henüz çıkmadı.

Ev sahibi, binanın sahibi olan bir apartmanda oturuyoruz. Ev sahibizade, hanımıyla birlikte bizim oturduğumuz daireyi daha çok beğendiği için buraya geçmek istiyorlarmış biz de onların evine geçebilirmişiz istersek. Böyle şeker isteyen bir çocuğun isteğine söz geçirememekten kaynaklı olan basit sorun kadar basit bir sebepten evi toplayıp, dedikleri daireye taşınıp, sonrada yüzyüze bakar olmak istemiyorum. Ama dilediğimiz gibi bir ev de henüz bulabilmiş değiliz.

Ben bu evi nasıl taşıyacağımın kaygısındayken bugün sabah anladım ki bunlar çok önemsiz problemler.

Şifa uyanınca yanıma alıyorum. Uyuyunca ben hala uyanık olursam yatağına götürüyorum, yoksa birlikte uyuyoruz. Bugün, birkaç gündür ağırladığımız yatılı misafirlerin yorgunluğu ile, sabah Şifayı yanıma aldıktan sonra, yanına değil de ayak ucuna kıvrılıp uyumaya devam etmişim. Bir "küüt" sesiyle irkildim. Baktım Şifa yok!. Yere baktım, yüzüstü kapaklanmış :( ölçtüm yaklaşık 60 cm. Alnı ve burnu yerde, vücudu halıda. Kaldırdım hemen elini yüzünü yıkadım, biraz dolaştırdım zor sustu ama susup gülücükler atmaya başladı. Karnını doyurdum. ve 10-15 dk sonra korkulan sonuç: kustu.

Hastaneye götürdük, film çektirdik vs. Herhangi bir problem görünmüyor dedi, elhamdulillah, ama onu duyana kadar ömrümden ömür gitti tabi. Gelince ben de onun hissettiklerini yaşamak için kendimi oradan yuvarlamak istedim ama insanın kendini koruma refleksini ortadan kaldırarak bunu bilinçli yapması mümkün değil. Dolayısıyla hissedemedim... Hala o küt sesi kulaklarımda...

Hasta Hanım, Benim Canım

2010-08-10T18:10:00.004+03:00

Biraz yorgunum.

Şifa'nın, doktora gösteremediğimiz sonuçları vardı ve kilo durumu da sabit bile kalmıyor olunca bir doktora gidelim dedik. güle oynaya sabahtan yola düştük.

Doktora muayene oluşumuz, Şifa'nın kilo verdiğini görünce doktorun gözlerinin irileşmesi, sonra 6 kalem tahlil yazması, tahlillerin girişini yaptırmamız, 2. kere olan denemede turnike sebebiyle mosmor olmuş incecik koldan damla damla akan kanı vermek, düzgün takılmamış idrar torbası sebebiyle saatlerce beklenen idrarın beze akması, ikinci torbayı takıp saatlerce bekledikten sonra torbanın delik olduğunu farketmek ve yine idrarın beze akması, doktora gidip sondayla alın demek, doktorun idrarı sondayla alması, numuneyi labaratuvara götürmek, beklemek beklemek, sonuçlar çıktı mı diye gitmek, kan tahlillerinin çıktığını ama hemogram için yeniden kan istenildiğini öğrenmek, yine 2. denemede damla damla akan kan vermek, beklemek beklemek, 12 aylık bir bebek annesinin eşine benim duyacağımdan emin bir sesle aralarında 4 ay var ama nasıl ufak bak demesi, elektriklerin gitmesi, jeneratörün devreye girmesi, emzirme odasında 5 aylık bir bebek annesinin Şifa'nın ayını ve şikayetini öğrendikten sonra aslında normal görünüyor diyip güzel örnekler anlatarak iç rahatlatmaya çalışmasına minnet duymak, sonuçları almaya gidince sistemin çalışmadığını öğrenmek, beklemek beklemek, yeniden gidince görevlinin sonuçlarınız çıkmamış demesiyle beyne sıçrayan kan ve yükselen ses ile bir anda sonuçların çıkmış duruma gelmesi, hemogram hariç diğerlerini almak doktora gitmek, beklemek beklemek, sonuçları göstermek, yeni bir idrar yolu enfeksiyonu ama bu defa tekrarlayan sıfatlı teşhisi duymak, göztepe araştırma hastanesine yönlendirilmek, antibiyotik iğne yazılı reçeteyi almak, eczaneye gidip reçeteyi yaptırmak, hastaneye dönüp iğneyi vurdurmak, Şifa'nın gözyaşları içinde ağlaması, ince ince bağırması, çok acı çekmesi ve koşa koşa eve gelmek.... 8 saat sürdü.

Perşembe günü için randevu aldım. Geri kaçırma var mı buna bakılacakmış. Şimdiye dek çekilen 2 batın usg, 1 üriner sistem usg temiz çıktı. Şimdi gerçi kaçırma olsun diye ummam mı gerekiyor bunu bilmiyorum. Geri kaçırma yoksa, neyden şüphelenilecek bunu da bilmiyorum.
Aslında çocuk nefrolojiye yönlendirildik fakat oradan randevu almak aylar sonrasına olabildiği için çocuk polikliniğinin bizi oraya aktarmasını bekleyeceğiz. 10 günlükten başlayan iye problemi, tek derdimiz olsun. Allah dermansız dert vermesin.

2010-08-07T11:24:00.002+03:00

İbni Ebu Davud rivayet ettiği merfu bir hadiste Hz. Ayşe’nin şöyle dediğini naklediyor:
" Kabeye bakmak ibadettir. Anne ve babanın yüzüne bakmak ibadettir. Kur’an’a bakmak ibadettir."

ne hoş...

Şifa 8 aylık

2010-08-04T12:15:00.005+03:00

Günler geçiyor olmasına rağmen kiloda bir artış olmayınca, hatta baze aldığı kiloları vermiş olduğunu görünce, persentilin yerlerde sürüneceğini anlamak için bir uzman doktor olmak gerekmiyor. Uzman doktorların da yaptığı tek şey, evet kilosu az demek. ya da biz yeterince uzman bir doktora gitmedik henüz.. neyse, artık bu konuya takmayacağım. Kilo almıyorsa almıyordur, yapacak bir şey yok. Tartıyı da kaldırdım yerinden, günde 10 defa tartmak da yok artık. Gerçi normal ebatlarda bir çocuk sahibi olup bu konuya takmamak çok kolaydır, ama artık dışarda insanların ayını sorup da "ayy çok ufak" sözlerini duymamak ve bakışlarını görmemek için dışarı çıkmak istemeyecek durumda bir ufak olma durumunu takmamak da bir hayli zor bir durum.

Bunun dışında, yaptıkları, yapabildikleri ve yapamadıkları;

7,5 aydan bu yana "güle güle" komutuyla el sallıyor.

7,5 aydan bu yana komutsuz el çırpıyor.

Koltuğa tutunup ayakta duruyor.

Kendi kendine ekmek, bisküvi, patates, elma vb yiyip ardından su içiyor.

"baba, dede, abba, alla, mama" kelimelerine yeni bir kelime eklemedi.

Küvetinin içinde ördeklerini yüzdürmeyi seviyor.

Yürütecinde hareket ediyor.

Hiçbir emekleme belirtisi göstermiyor, annesi de öyleymiş.

Huysuzluk ve sabahları hafif ateş haricinde bir diş çıkarma belirtisi göstermiyor, annesi de ilk dişini geç çıkarmış.

Hiç yapmayacağımı iddia ettiğim(telefonu eline vermek, telefondan melodi dinletmek), şeylerle yemek yediriyorum. aksi halde yemiyor ve yememezliği 12 saati bulabiliyor ve bu O'nu hiç rahatsız etmiyor.

Evi süpürürken onu bir yerlerde başı düşmüş ve uyuyakalmış halde bulabiliyorum. Süpürge sesini seviyor.

Dedesinin hediyesi bebek arabasını pek sevdi.

Uyanma saatini oldukça erkene aldı. Artık ailecek erken kalkıp erken yatıyoruz.

Çıkardığım kesik sesleri taklit edebiliyor. " aaa a a" "a aaa a" gibi

Işığı açıp kapatmayı öğretemedim.

Eline aldığı bir şeyi bırakması için yanlışlıkla yapması gerekiyor, bilinçli bırakamıyor. Legoları sürahiye atma oyununda legolar bu yüzden sürehinin ağzında elinde kalıyor.

Bir küçük nesneye baş parmağı ve işaret parmağı ile uzanıyor ama aldığında avucu ile kavrıyor.

2010-07-30T13:45:00.002+03:00

"Evlat; yedi yaşına kadar koklanacak bir fesleğen, on dört yaşına kadar sadık bir hizmetçi, yirmi bir yaşına kadar vakur bir amir, yirmi bir yaşından sonra yenilmez bir düşmandır." İbrahim Eken

Güldür Gül

2010-07-22T23:13:00.003+03:00

Açıl gel ey gonca gülüm, ağlatma şeydâ bülbülün

Şu inleyen garib dilin, âh-u efgânı güldür gül ..

StressFree

2010-07-22T22:01:00.005+03:00

Bloxorz.. Geldim geldim 28. bölümde kaldım. Bu bölüm de geçilmez gibi görünen bir bölüm. Son 5 level kaldı. Onlarla da bir başka sıkıntılı zamanımda ilgileneceğim. Dertlerimi unutuyorum web log:) imza: çok dertli yazar ;)

NOT: 28. bölüm passcode: 769721

İskele

2010-07-21T09:28:00.004+03:00

Çok rahat yaşıyoruz.

Evimin pencere alanının tümünü kaplayan bir lise kampüsü var. Okullar kapandığından bu yana izolasyon ve boya çalışmaları yapılıyor. ve o işçileri iskelelerde görünce ayaklarımı uzatıp oturmak bile yanlışmış gibi geliyor. :) Babamızın, kardeşimizin, eşimizin (Allah ani ölüm vermesin) çalışırken can tehlikesi olmadığını sadece bilmek bile büyük rahatlık aslında. Küçük dertlerimiz gerçekten küçük, ve bu hayatın tuzu biberi.

Bir Kayıp/İbrahim Eken

2010-07-16T12:37:00.006+03:00

İbrahim Eken Hoca ile tanışmam 2004 yılında idi sanırım. İlk dersini hatırlıyorum da, 3 saat sürmüştü. Açıkçası bana epey uzun gelmişti. Konu:terbiye, edeb. "Edeb, ellerini dizlerinin üzerine koyup oturman değildir. Edeb, Allah'ın emirlerini kendi amellerinde ve başkalarının amellerinde koruma çabasıdır." demişti.

İtikada dair ne varsa ondan öğrendim. İnanmanın pratiği nasıl olur onda gördüm. Peygamberlerin başları önünde yürüyen, kafirler kendilerine zulmettiklerinde susup oturan insanlar olduğu imajını beynimize kim kazıdı bilmiyorum ama zalimin ve kafirin karşısında nasıl dik durulacağını da onda gördüm. Peygamber olgusu bile değişti zihnimde. İlmin bir insanı ne kadar güzelleştirdiği, yer halkının bile o ilim için nasıl hizmette yarıştığı...

velhasıl, öncesinde sohbetlerine katılıyorken, 2007-2008 eğitim öğretim yılını birlikte geçirdik sayılır. Benim bürosunda isteyenlere Kuran-ı Kerim dersi vermem ve onun bize akaid ve arapça dersi vermesi ile geçti. Arapça pek verimli oldu sayılmaz ama ömrümce sarsılmayacak bir iman sahibiyim inşallah..

Bürosundaki kitaplığı temizlemiştik. Osmanlıca arapça kitaplarla dolu bir hazine.

Evliliğimde de emeği büyüktür. O olmasa da, takdir böyle imiş, kabul ederdik ama O'nun onayı her şeyi daha kolay kıldı. Evlatlarım ve torunlarım diye ayırırdı öğrencilerini. Beni evladı yerine koymuştu ve namzet hakkındaki araştırma titizliğinde bir evladı için araştırıyor gibiydi.

Nişan yüzüklerimizi taktı. Bizden sözler aldı. Ben eşim eve her gelişinde onu güler yüzle karşılayacaktım. Eşim de hocanın ve ailemin sünneti seniyye üzere yetiştirdiği beni, bu yolda koruyacaktı.

Bürosunda benim için bir velime verdi. En gözde ikramı ise, üzerinde fotoğrafım olan bir pasta yaptırmıştı. 80 yaşında ama genç ruhlu...

Düğün sonrası geleceğimi duyunda hediye etmek üzere gidip kendisinin seçtiği şıkır şıkır bir terlik almıştı.

Şifa doğduktan sonra isim konusunda kararsız kalmıştık. Son olarak Meryem Didar ve Meryem Şifa arasında seçim yapmaya karar verdik. İsim koymak üzere hocaya götürünce ondan seçmesini istedik. Şifa'nın adı da onun seçimi.

Doğumdan sonra bir defa daha bebekle gittim ve o son görüşüm oldu zaten. Ondan sonra mide kanseri teşhisiyle ameliyat için istanbula geldi. Ameliyattan sonra enfeksiyon kaptı. Ondan itibaren de hasta bir halde yatıyordu.

Bu sabah uyanınca da Kayseri İmamhatip Mezun ve Mensupları Derneğinden bir mesaj gelmiş buldum. Okulumuz öğretmenlerinden İbrahim Eken vefat etti.... 10 gündür uyutuyorlarmış zaten. Bu sabah saat 6 da da vefat etmiş.

Birlikte bulunduğumuz her an aynı şeyleri düşünüyor değildik elbette insanoğlu herkesle farklı fikirler paylaşabilir. Ama üzerimde emeği gerçekten büyük. Şifa'nın hocadedesini göremeyecek olması, aklımıza takılan bir konuyu sorabileceğimiz birilerinin oralarda bir yerlerde duruyor olmaması bir yük. Ama bir insan 83 yaşında vefat ettiğinde de ardından böyle güzel anılıyor ve vefatı hüzne boğuyorsa geride kalanları, ne güzel.. Hele bir de cuma günü ve üç aylar içinde ise bu vefat.. Rabbi O'nu dünyada nimetlendirdiğinden daha güzel nimetlerle nimetlendirsin.

Ne güzel yaşadı, ne güzel öldü. Allah hayırla cezalandırsın.

Ali Himmet Berki'nin torunu olan Kamil Eşfak Berki'nin İbrahim Eken ile yaptığı röportajdan bir kesit:

- Efendim öğrenmek istediğim bir husus da şudur: 1970'te Ankara'ya dedemlere gitmiştim. O yıl Çöle İnen Nur'u okuyordum. Dedem'in de Necip Fazıl'la tanışıp tanışmadığını, hem de Büyük Doğu'yu nasıl değerlendirdiğini merak ediyordum. Sordum dedeme. Bütün eski adamlar gibi yüzüme şöyle bir baktı. Kısaca söyleyeyim. Necip Fazıl'ın bir Mısır'a gitmek tarafı varmış. O gün dedeme ben "siz hiç hatıralarınızı yazmayı düşünmediniz mi?" diye sormuştum ve beni biraz haddini aşmış bulduğunu sanıyorum. Yüzü asılmıştı. Necip Fazıl gelmiş ve iki şey sormuş, biri bu Mısır'a gitmek. Bu konuda hatıranız varsa?

- Ben o konuyu hem Ali Himmet Hoca'dan hem de Necip Fazıl'dan biliyorum.

- Necip Fazılla görüşmelerinin yılını ben o zaman sormamışım. 1961 hapsinden sonra olabilir mi?

- O, 1945-50 arası olması lâzım. 1970'e doğru bir gün Üstad ile bu konuyu konuşmuştuk. "Abdülhakîm Arvasî Hz.leri de, Ali Himmet Berki de Mısır'a gitmesine cevaz vermemişlerdir. Ali Himmet Hoca da aşağı yukarı Abdülhakîm Arvasî'nin dediklerini söylemiş. Necip Fazıl demiş
ti ki: Ali Himmet Berki İslâmî esâsâta son derece vakıf olduğunu ve Temyiz [Yargıtay] azası olarak bütün medenî kanun maddelerini, "İslâm fıkhında muhakeme ederek medenî kanun maddelerinde bu hükme uygun madde bularak hüküm verilmesi gerektiği yolunda düşünen bir hâkim, adalet de budur.

- Bu konuda Ali Himmet Berki'den neler dinlemiştiniz. Dedem Üstad'a: "Mısır'da çok kuvvetli âlimler vardır" cevap vermiş olduğunu söylemişti bana. Biraz da Necip Fazıl tarzının Mısır'a uymayacağını anlatmış oluyor herhalde.

- Öyle de denebilir. Ali Himmet Berki'nin Necip Fazıl'a dedikleri asıl şudur: "Mücadele İslâm esasları içerisinde yapılır. İslâm esasları, evvelâ inanılır ondan sonra ifade edilir. Kadere inanmayan adam mücadele edemez.. Siz kaderi de değiştiremeyeceğine göre memleketin dışında mücadeleye devam arzusu ya korkaklığın yahut nefse itibarın ifadesidir. Kaide budur."

- Efendim, bu görüşme Necip Fazıl'ın yazılması gereken biyografisi bakımından da önem taşıyor diye düşünüyorum.

- Biyografi değil de menkabe olmalıdır. Menkabe metod itibarı ile bir ilimdir. Hadiseye hiç bir şey katılmaz. O hadisenin cereyanı esnasında bir takım zihinleri teşviş edecek şeyler çıkarılır. İbret alınacak tarzda zikrolunur.

- Ben izniniz ile deminki konuya dönmek istiyorum. Dedemin verdiği cevapta, biraz da sanki katı bir taraf yok mu? Gerçi Necip Fazıl herhangi bir alınma içinde olmamış, yirmi yıl sonra size anlatmış. Necip Fazıl bir edebiyat adamı ve şiir feyziyle bir mütefekkir. Sanırım Ali Himmet Hoca medrese disipliniyle esası ortaya koyuyor biraz çağ farkı
hesaba katılmamış olmuyor mu?

- Size katılık gibi gelen Fatih medresesinin gelenekçi, muhafazakâr, ananeye sıkı sıkıya bağlı öğretimi ile ilgili bir keyfiyettir. Beyazıt medreseleri ise öyle değildir. Beyazıt ve Süleymani-ye'de modem eğilimler de bulunuyordu. Meselâ Elmalılı Hamdi Yazır büyük bir âlimdir, Hak Dini Kur'an Dili tefsiri malûm. Fakat Beyazıt medreseleri (ekolü)nden olduğu içindir ki Abdül-hamid'in hal'i fetvasının kâtibidir de.

- Kavgalar kopuyordu herhal-de\...

- Pek öyle sayılmaz. Farklı iki ekolün varlığı ilim hayatını canlı tutuyordu. Yoksa Fatih de Beyazıt da esasta çok kuvvetli eğitim ocaklarıdır.

- Necip Fazıl'la tanışmanız nasıl oldu?

- Rahmetli Üstad Necip Fa-zıl'la 1964'te Türkocağı'nda verdiği bir konferansta bir araya geldik. Konferansın başlığı Gençliğe Tavsiyeler idi. Üstad, konuşmasından sonra sohbette "konferansı nasıl buldunuz?" diye orada bulunanlara sormuştu. Bana da sordu. Ben de: "Üstad, neden böyle bir sual soruyorsunuz, bu ifade size yakışıyor mu?" şeklinde cevap verdim, siz Türkçe'yi en iyi kullanan, eşsiz bir hâkimiyetle kullanan birisiniz. Gençliğe cüretli olmayı tavsiyede bulundunuz. Halbuki bence cesaretli olmayı tavsiye etmeniz gerekirdi. Hadis-i Şerifte cüret ve zillet zemmedilmiştir. Üstad benim
bu cesaretimi beğendiğini belirterek, o düşündüğünü söyledi diyerek görüş belirtmenin değiren dikkat çekmiş oldu.
Kayseri'ye gelişlerinde hep yanında olurdum. Bir çok yazısını yayınlamadan bana göstermiştir. Bir ara İstanbul'da Karaköy iskelesinin karşısında Sermet
Han'da yazıhanem vardı, vapurdan çıkınca, bana uğrar ve sade kahvesini içerken: "Şunu bir oku da sonra kavga etmeyelim" derdi. 1973'te Türkiye'nin Manzarası yayınlandığı zaman, "Ebediyet dostum İbrahim Eken'e müşterek gözlüğümüzden Türkiye'nin Manzarası" diyerek imzalamıştı bana. 1974 koalisyonunuda bakanlar istişare olarak Necip Fazıl'a soruyorlardı. Hasan Aksay ve Oğuzhan Asiltürk, Mehmet Satoğlu "akşam misafirlerim var, senin de bulunman lâzım" dedi. O akşam Necip Fazıl, Hasan Aksay, Oğuzhan Asiltürk gelmişler. Hasan benim îlâhiyat'tan arkadaşımdır. Üstad onların suallerine cevap veriyor, tavsiyelerde bulunuyor. Bir ara şöyle dedi: size tavsiyem Diyanet İşleri Başkanlığına İbrahim Eken'i getirmeniz-dir. Birden böyle dedi. Hasan bana "Üstad" diye hitab ederdi, çok memnun oldu, bu iş tamam gibi bir şeyler söyledi. Ben de çok yakın arkadaşım olan Hasan'a hitaben şöyle dedim: "sizler politikacısınız. Başkan değil sekreter istersiniz. Ben kötü sekreter olurum iyi sekreter olamam Hasan!" dedim. Hasan da : "Hayır, bütün yetki sende olacak"... "Hasan" dedim; Necip Fazıl da dinliyordu. "Siz memleketi idare ediyor sanıyorsunuz; idare edildiğinizin far-kında değilsiniz. Ben evet diyecek olsam, size bunu yaptırmazlar. Arkadaşlar ısrar ediyor, Necip Fazıl bey de kabul etmemi bekliyordu, bu durum karşısında: "Buyurun kendinizi denemeniz için kabul ediyorum." Necip Fazıl da sevindi. Hasan Aksay: "Bugün Çarşamba... Pazartesi sizi Ankara'da bekliyorum" dedi. O Pazartesi geçti, bir pazartesi daha geçti fakat Hasan'dan haber yoktu. Arkadaşlar yine toplandı bana da haber verdiler, gittim. Hasan da gelmişti. Görür görmez bana:
"Yahu sen neymişsin be!" diyerek cebinden o ilk Çarşamba'nın Cuma'sının Le Monde gazetesini çıkardı. Ön yüzünde üç sütun üzerine bir haber: "Türkiye'de İslâm âleminin "en sivri adamı" Diyanet İşleri'nin başına getirilmek isteniyor!
O zaman Necip Fazıl ayağa kalktı ve beni kucakladı. Anladınız mı size neden "sizin gücünüz yetmez" dedi? Ve ekledi: "İşte buna imanın feraseti derler".

- Batı'nın ne kadar organize olduğuna çarpıcı bir örnek de sizin bu yaşadığınız...

- (Gülümsüyor) Ben, Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulu üyeliği görevimden emekli oldum tabiî, ama hiç mü-tekâid olmadım. Elli yıldır daima hizmet etmeye çalıştım. Talebelerim var, onlara faydalı olmaya çalışıyorum. Ders, sohbet. Bir özelliğim vardır, iftihanmdır. Devrin âşıklarından birisiyim. Benim aşkım sünnet-i seniyedir. İbrahim Eken ismi bilinmek için. Asıl, mahlası "Kul" İbrahim olabilmektir benim için önemli olan. Ben hocalarımı çok sevdim, hocalarım da beni çok sevdiler. Sevgi gelişi güzel olmaz. Allah muhabbetinden kaynaklanan kalbin meyline sevgi diyoruz. Kaynağı Allah'a muhabbet olmayınca sevgi değil, şehvet olur o. Kulluk isimli kitabımızda bir çok husus izah edilmiştir.

- Efendim, buralara kadar zahmet ederek bizi ihya ettiniz. Dar zamanda vakit ayırdınız. Tevafuk oldu, Ali Himmet Berki ile Necip Fazıl Kısakürek görüşmesi aydınlarımız için bir sürpriz olacak. Teşekkür ederiz.

(Kamil Eşfak Berki - Yedi İklim Dergisi, Necip Fazıl Özel Sayısı - 2005)

2010-07-15T21:19:00.002+03:00

zaman geçiyor ve her şey değişiyor.. bilseydim.. uzun bir bir noktalar zinciri gelebilir bunun ardından ancak.

Bloxorz

2010-07-10T19:07:00.004+03:00

Sınavlara hazırlanırken hocalarımız, çözemediğiniz soruya fazla takılmayın. Beyninizin bir köşesi siz farkında olmadan o soruyu çözecektir ve yeniden o soruya döndüğünüzde onu kolaylıkla çözdüğünüzü göreceksiniz derlerdi.
Onların bu sözlerini sınavlar anında da tecrübe ettim fakat bu aralar oynadığım "bloxorz" adlı oyunda daha bir tecrübe ettim. "Bu level'in kesinlikle çözümü olamaz." diyorum son bir kaç level'dir. Ama bi süre sonra yeniden açtığımda tek hamlede çözüme ulaştığımı görüp şaşırıyorum. Şu an 19. bölümdeyim ve bu bölümün de kesinlikle bir çözümü olamaz. :)

"Ne Olacağım" Demeli..

2010-07-08T11:44:00.003+03:00

"Bir milletin nisvanı, derece-i terakkisinin mizanıdır." Abdulhak Hamit Tarhan

Bugün yapmam gereken onca iş varken, halıları silmek evi temizlemek gibi, oturdum 3 sene önceki kurs günlüğümü okudum. Yukarıdaki cümle de bu günlükte not aldığım bir cümle. 19 yaşımdaki bana göre, herkesin bir hedefi varmış ve benim bu hayattaki önceliğim salih ve saliha evlatlar yetiştirmekmiş.

Bu düşüncem değişmiş değil. Hala kızımı, büyüdüğünde ne olacaksın diye sorulduğunda "evimin hanımı çocuklarımın annesi" diyebilecek bir düşünce tarzında yetiştirmeyi düşünüyorum. Ben de 19 yaşında hayalimde çizdiğim yolda yürüyorum. Gerçi eğitimle ilgili yasaklamalar olmasa ve 14 yaşında kazandığım liseye gitmekle başlasaydım hayata; veya kazandığım liseye gitmemiş olmaktan pişman olsaydım da öss'ye girmekle devam etseydim hayatıma, şu anda nerede olurdum bilmiyorum. Ama yine de şu anda bulunduğum "evimin hanımı çocuklarımın annesi" olmak durumumdan şikayetçi değilim...

Şikayetçi değilim ama (her ama, bir önceki cümleye ihanettir biliyorum) günlüğü okuyunca görüyorum ki 19 yaşındaki halim 22 yaşındaki halimden daha donanımlı, itikadı sağlam, ağzı dualı, hareketleri kontrollü. Belki kurstaki yalnızlık ve sıkılmışlık haliyle daha fazla tefekkür etme ve ibadet etme vaktim oluyordu. İnsanın önüne zaman ve emek harcadığı alanda her zaman kapılar açıktır. Bu sayede de düşünce ve kalp dünyam daha zengindi. Ama ben o kafamı, bu kafama tercih ediyorsam, şu anda dur demem gereken bir şeyler olmalı...

Şifa 7 aylık

2010-07-06T19:05:00.002+03:00

Şifa tam 7 aylık. İnanılmaz. O yumuk yumuk şiş gözlerini dünyaya açışının üzerinden 7 ay geçmiş olmasına inanmak çok zor.

İştahsızlık problemimiz büyük oranda çözüldü. Çözüldü derken, herhangi bir olay sonucunda bir değişiklikten söz etmiyorum. Birkaç gün süren ateşli hastalığı ve 10-11 saat sonunda içtiği 50 cc sütle doyduğunu zannettiği kronik açlık günlerinin ertesinde bir sabah, her şey kendiliğinden düzeldi. Akşamında artık ağlama noktasına geldiğim, ciddi ciddi Şifa'ya bakamayacağımı düşünüp olabildiğine depresif takıldığım bir günü sabahı, ne verirsem yedi. Şaşkınlıktan şaşkına döndüm :) Hamdolsun o günden beri her şey çok daha güzel. Şükür.. Şükür..

Hastalık günlerinde kilosunun 1/13 ünü kaybetti şimdi onları almaya çalışıyor. ve öyle bir sustu ki çığlıkları bile durdu. Sadece ağlarken sesini duyabiliyoruz.

Yine o hastalık ve açlık günlerinde ben habire yemek yemesi için elimde biberon veya kaşık etrafında dönüp durduğumdan artık beni görünce bir haller oluyordu. Ben de onu görünce bir haller oluyordum. Hatta bir defasında annem kucağında tutarken almak için eğilince dönüp anneme yapışması beni kıskançlıktan neredeyse çatlatıyordu. Ama sonra barıştık. Şimdi ben odadan çıkarken ardımdan ağlıyor, keyfime diyecek yok. :)

Bir piknik sonrası yanarak al yanaklı bir kıza dönüştü. Yakında da kararmış bir kıza dönüşecek.

Doğumundan bu yana 3. antibiyotiğine başladık. Malum sorun: iye.

ve her zamanki gibi çok güzel :) bunlar haricinde bir değişiklik yok gibi...

2010-07-06T13:27:00.004+03:00

Gittik geldik.

Giderkenki acemiliğimden ders aldım ve dönüş yolunda Şifa hiç ağlamadan uyuyarak geldi. Annemin bir parmağının parçalanması halini ve Şifa'nın gidişimizin hemen ardından hastalanıp bir kaç gün ateşler içinde yatmasını saymazsak oldukça güzel günler geçirdik. Arkadaş ziyaretleri, akraba ziyaretleri, arkadaş bebeklerini ilk görüşler, tüm aile birlikte yine kalabalık bir ev.. Gitmek de dönmek de zordu. ve gidince de dönünce de, hayatımın tümünde o mekanda yaşıyormuş gibi hissediyorum hala :)

2010-07-01T17:02:00.004+03:00

"Sizi birbiriniz için imtihan aracı kıldık. (Bakalım) sabredecek misiniz? Rabbin, hakkıyla görendir." Furkan/20

Dublörün Dilemması / Murat Menteş

2010-06-17T14:48:00.002+03:00

Bir seneden daha uzun bir süredir okumak istediğim bir kitaptı Dublörün Dilemması. Harika bir kurgusu var, çok hoş nükteler var. Son sayfayı okuyana kadar hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığı anlaşılmıyor. Kitabı bitirdikten sonra albinolara ve şizofrenlere sempati duymaya başladım:) Karakter isimlendirmeleri, olay bağlantıları, teşbihler, göndermeler.. heyecanlandırıcı, eğlenceli ve oldukça zekice.
Afili filintalar 'ın kurucusunun aslında Nuh Tufan olduğunu da öğrenmiş oldum.

Gezmeler Gelişmeler

2010-06-17T13:53:00.004+03:00

Şifa ile gezip tozuyoruz. Teyzesine, diğer teyzesine, büyük dayısına gittik gezme olarak son zamanlarda. Üstelik hepsi de karşıda ikamet etmekteler. Hafta başında da aşısı vardı, ona götürdüm. Sütü bitince de markete gidiyoruz. Kendime şaşırıyorum, evden çıkamadığım günlerin geçtiğine inanamıyorum. Tabi bütün bunları yapabiliyor olmam şifa'nın sakin bir bebek olmasından kaynaklanıyor. Yoksa yine cesaret edemeyebilirdim tek başıma bunları yapmaya. Bu haftasonu da anneannesine uçuyoruz. Uçakta da sakin bir bebek olması halinin devam edeceğini umuyorum.

İştah konusuna gelince, 6 ay bitiminde bebeklerin yemesi gereken olarak yazılı listeleri günlük değil, üç günlük bile yediremediğimden telaşlanıp duruyordum. Sonunda Kadir Tuğcu'nun bir görüşünü okudum. Günlük 500 ml süt ve bir köfte kadar et yemesi yeterli diyor. Üstüne yese de yemese de olur diyor. Bu doktorun görüşleri çok işime geldi. En azından ulaşılabilir bir günlük hedefim olmuş oldu. Ben de bu minimum üzerinden beslemeye çalışıyorum artık. Et yeme konusunda problemliyiz hala ama harika bir gelişme oldu ki, o da biberonu alması. Yani sadece pirinç unu koyunca alıyor sütü almıyor ama bu da bir şey, çok rahatlattı beni. Vapurda, Eyüp Sultan Bahçesinde kaşıkla onu beslemek zorunda kalmış olunca, bu rahatlık günlerce içimde kocaman bir hafiflikle gezmemi sağladı.

ve, bebek konuşma seslerini taklit edebilmeye başladığını da farkediyorum. Dün Ömer'le geçen bir kaç saat sonunda eve dönerken ömer'in tekrarladığı "ababa abla" gibi seslerle durakta otobüs bekledik. Tabi konuşması dört gözle beklediğim bir şey olunca bu duruma çok sevinmeden edemiyorum.

ve desteksiz de oturabiliyoruz 5-6 gündür.

Regaib kandilimiz mübarek olsun :)

..

2010-06-13T01:08:00.000+03:00

"Çıkar gayrileri ki gönlüne girsin Allah,
Süslenmemiş saraya nasıl girsin Padişah ?"

Şemseddin Sivasi

Şifa 6 Aylık

2010-06-09T12:10:00.004+03:00

Çıtı pıtı bir kızım var.

Şifa doğduğunda, günahsızlığının hafifliği yanında kendisine hediye edilmiş 11 hatim sevabıyla çok sakin bir bebekti. Hamileliğim boyunca hep dediğim gibi, benim kızım çok uslu olacaktı.. Hamileliğim boyunca hep dediğim gibi, yatırınca uyuyan kaldırınca kalkan bir bebek olacaktı. Sureti güzel, sireti güzel, ameli salih, ömrü ve ölümü güzel bir kul olacaktı. Karnım çok büyüyecek diye aklım çıkıyordu, karnım da çok büyümeden ufacık tefecik bir bebecik doğdu. Olacaklardan görebildiklerimizi gördük, hepsi var. Yani ne istediysem oldu, elhamdulillah. Ama daha tecrübeli bir anne olsam eklemem gereken, kızım bebekliğinde obur olacak maddesini eklemeyivermişim.

Çok çok iştahsız. Annesine çekmiş diyorlar. Bebekliğimde uçan kuşlar, yürüyen ablalar, giden arabalar hiçbiri yememi sağlamazmış. Yalnızca günde 2 litre süt içermişim. Bizim Şifa'nın karnınaysa günde 2 litre su bile gitmiyor. Başlarda pek bir dertleniyordum, hala da kendimi çıkmazlarda hissedince dertleniyorum. Ama Allah takdir etmemişse istediğimiz kadar debelenelim o lokmalar ağzımızdan girmez. Ona da girmiyor. Biz de artık her yemek seansı öncesi dualar ediyoruz, Şifa yesin diye. Ne yapalım..

Boyut olarak 6 aylık bir bebek gibi görünmüyor, sözün özü. Diğer 6 ay kriterlerine geçelim.

Bir ara 'mama', 'maba' gibi sesler çıkarıyordu. Hatta ben 'cici' demeye başladığımda yapmaya çalıştığı ama ellerine hakim olamayarak yüzümü yolduğu sıraların birince 'didi' diyerek 'cici' demeye çalıştığına bile eminim. Ama bu gelişim bir kaç gün sürdü. Sonra konuşmalarına ara verdi. Sabah onun uyanıp neşe içinde 'mama' diyerek şakıması sesine uyanmak zevkini yarınlara erteledim ben de.

Eli artık gözü ile koordineli bir biçimde çalışabiliyor. Uzattığım bir saç telini tam isabet yakalayabiliyor. Oyuncağını bir elinden diğerine geçirebiliyor. İki elinde farklı nesneler tutabiliyor.

Nadiren dönüyor ama sağa sola dönerek yaptığı hareketler sonucu artık bıraktığım yerin cm'ler ötesinde-berisinde buluyorum onu.

Çıkardığı seslerin taklit edilmesinden çok hoşlanıyor. Özellikle ağlarken taklit ettiğimde gözlerinden akan yaşlarla kahkalara boğulmasını engelleyememesi görülmeye değer.

Bu ayda, iki küpü üstüste koyan birini gördüğünde onu taklit edebileceğini okumuştum. Biz de ona lego aldık. Ama kızımız zannettiğimiz kadar zeki ötesi değilmiş :)) Onun payına, biz legoları kutusuna isabet ettirme oyunu oynarken neşe içinde bizi izlemek düştü.

Artık istekleri var. Sadece karnı acıkınca veya altına yapınca ağlamıyor. Bir şeye uzanmak isteyip uzanamadığında, elindeki oyuncağını alınca vs ağlarken görebiliyoruz.

Hala aynada kendini beğenmeyi çok seviyor.

Saçları örülecek kadar uzadı. Muhtemelen kestireceğiz. Gerçi doğduğundan beri kestireceğiz ama bir türlü olmadı.

Nice 6 aylara, tatlım.

ekleme: Yemek yememek için kullandığı bir taktik var: Kaşık ağzına doğru ilerlerken gözlerini kapatıyor ağlıyor ağlıyor. Sakinleştiriyorum, susuyor fakat gözler kapalı. Uyumuş veya uyumak istiyor oluyor. Yani, kaşık Şifa'nın uykusunu getiriyor. Güler misin ağlar mısın...

Bir İhtimal Daha Var

2010-06-09T10:32:00.005+03:00

O da ölmek mi dersin..

'Başka' kısmı için tekrar tekrar dinlenilebilir. Naif..

Selma Hünel/Bir İhtimal Daha Var

Peyami Safa/Yalnızız

2010-06-08T14:06:00.006+03:00

İnsanı sersemleten bir roman, 'yalnızız'...

İhlsözlükte dolaşırken ayna nöronlar isimli bir konu okudum. "Yalnızız" romanında bu konunun çok güzel işlendiği bilgisi de vardı. Kitabı almam bu sayede oldu.

Kimi zaman ruh tahlillerine, kimi zaman davranış okumalarına, kimi zaman bir korku filmi tadı bırakan tasvirlerine hayran oluyorsunuz. Hatta o korku filmi gibi bölümde gerçekten korkup, gece arkanızdan bir şeyler geliyor gibi hissedebiliyorsunuz veya ben abarttım da hissetim onu bilemiyorum. Mükemmel bir kurgudan bahsedemem. Ama ikili diyaloglar ve Samim ismindeki karakterin olayları çözümleme becerisi mükemmel.

Şurada da bir alıntı yapalım. Samim ve Selmin arasındaki bir diyalog:

"-Hakikaten bu senin kendi kendinle kavgandır. Ucu ne kadar uzaklara gider bu mücadelenin, bilir misin? Anlattığım kadar basit değil. Fakat şimdi seni güç kavrayabileceğin metafizik meselelere koşturup yormak istemem. Onu geçelim. Ferhad’ı sevmediğin halde ona bu kadar şiddetli alaka duyman , hakikatte, onu sevmek ihtimaline karşı yaptığın mücadelinin, “sevmek öncesi” diyebileceğimiz bir hal içinde, bir mücadele aşkının bahanesi olmaktadır. yani ferhad’ı sevebilseydin bu mücadele aşkı derhal sona erecekti. sana kolay bir formül vermek için diyebilirim ki, aşk iki kin arasında bir mütarekedir.
-Fakat aşk hayranlıkla başlamıyor mu? başlangıçta kin yok ki.
-Hayranlık mağlup olmuş bir kıskançlıktır. Yani kıskançlık gıptaya, gıpta hayranlığa yerini verir. Dibinde kin vardır. Gitgide, hayranlığın zaafa uğradığı anlarda bu kin ortaya çıkar."

Bu da Meral'in ikilemi, kendini çözümleme çabasındaki iç konuşması:

"Beni ona bağlayan hisse bir isim takamıyorum.Aşk değil bu. Dostluk değil. Dostluk ve ahbaplık gibi,zora gelince feda edilebilecek bir şey değil. Sevilmenin gururu var tabii bu biraz da sevmektir. Aşka yakın bir sempati mi? Galiba. Çünkü aşk olsa,ona hürriyetimi feda ederdim; kuvvetli ve sempati olmasa, onu hürriyetime feda ederdim. İkisini de yapamıyorum."

Şu da güzel:

"İntihar ediyorum. Kendi kendimden nefretimin çerçevelediği ve çirkinleştirdiği bir dünyada yalnızım."

Bir de yeşil meselesi vardı ki o da güzeldi. Velhasıl tekrar okunası bir kitap. Eşime verdim, sen de oku dedim. İşe gidip gelirken okuyacak. Sonra sıra yeniden bana gelir, ben de fırsat bulursam yeniden okurum. :)

Sevgiler web logcuk.

Dönenler'den Anılar

2010-06-04T12:50:00.007+03:00

Mavi Marmara yolcuları, şehitleri ve yaralılarıyla döndü.

Anlatılanlara göre, gemideki sıcak saatler haricinde, fiziksel olarak herhangi bir şiddete maruz kalmamışlar. Fakat psikolojik baskı her an ve her yerde imiş. Askerlerin ellerinde silahları ve üzerlerinde tam teçhizatlı kıyafetleriyle, nasıl tir tir titrediklerini dinledik. Yanlarında yanlışlıkla öksürsek, o panikle dönüp ateş edebilirlerdi diyorlar. Allah korkuyu bizim kalbimizden aldı, ellerindeki onca güce rağmen onların kalbine saldı diye de ekliyorlar.

Son derece iyi ve moralleri yüksek gördüm her ikisini de. Artık birer kahraman olduklarını orada tutuldukları saatlerde, son gün büyükelçilik görevlileri gelene kadar farketmemişler. Görevli onlara; oradan çıkmak için acele etmemelerini, orada kalmalarının ellerini güçlendirdiğini, tüm dünyanın ayakta bu olayı konuştuğunu söylemiş. Bu şekilde olmasa orada mahvolmuştuk diyorlar. Hala bırakacak gibi görünmüyorlarmış. Bu defaki oyları da akp'ye imiş, malum can borcu :) Sorgu sırasında 'İsrail'e bu şekilde gelmenin yasak olduğunu bilmiyor muydunuz?' diye sordukları soruya verdikleri cevap olan 'Biz israil'e değil gazze'ye gidiyorduk. Siz bizi kaçırdınız.' sözü tebessüm ettirdi.

Pasaportlarına 10 yıl boyunca İsrail'e giriş yapamayacakları damgası vurulmuş. Kudus'e de gidemeyecek olmanın hüznünü henüz yaşıyor gibi görünmüyorlar, 10 yıl sonra gelip bir daha dönmeyeceğiz coşkusundalar.

Hikayeleri dinleyip kendilerini tebrik ettikten sonra, Fatih Camine cenaze namazı için gittik birlikte. Çok kalabalıktı. Bilmiyorum sayı olarak kaç binden bahsediliyor. Biz Meryem Şifa ile kalabalığın dışında kalmak zorunda kaldık, her anne çocuk gibi. Sonrasında edirnekapı şehitliğine yürüyen kalabalık arasına da katılamadık çünkü küçük hanıma muhallebisini yedirmek ve uyutarak huzursuzluğunu gidermek için arabada oturmam gerekti. Ama diğer yakınlarımız şehitleri uğurlamaya gittiler.

Oradan da yolcuları havaalanına götürdük. Kayseri'de bekleyenlerin gözleri yollarda kalmıştı. Sonrasında onlar Kayseri'ye gittiler belki evlerine bile ulaştılar biz de ancak bu kadar saat sonunda eve ulaşabildik. Malum istanbul trafiği....

Kayseri'den de bir şehidimiz varmış, Furkan. Henüz 19 yaşında. Babası gelenler, ölenler ve yaralılar arasında ismi olmadığından ve Amerika vatandaşı olduğundan Amerika'ya gönderildiğinden şüpheleniyormuş. Ama teşhis ettiklerinde başında 4, göğsünde 1 kurşun iziyle şehadet şerbetini içtiği anlaşılmış. Allah kabul etsin, yakınlarına sabır versin.

Bekleyis

2010-06-02T15:56:00.003+03:00

Birkaç gündür gözüm haber sitelerinde kulağım haber kanallarında...

31 Mayis gecesi bir sms ile uyandik. "Gemilere agir mudahale var. 2 sehit 30 yarali" yaziyordu. O saatten itibaren bizim icin gun basladi fakat hicbir bilgiye ulasmak mumkun degildi. Telefonlara sarildik hemen ama aradigimiz kisilere ulasilamiyordu. Olu sayisi duzenli olarak artarken ve sayilar tutarsizlik gosterirken, endise edip oturmak disinda yapilabilecek pek de bir sey yoktu.

Gemideki isimlerin tamami cok onemli. Her bir yarali ve vefat eden ismini okuyunca yakinlarimizin orada olmadigina delice sevinmedik. Yine de insan oncelikle tanidiklarini ariyor. Onlarin olu veya yaralilar arasinda olacagina ihtimal vermiyordum, bayan olduklari icin ilk andaki catismalarda bulunmadiklarini dusunuyordum. Ama izan yoksunlarinin ellerinde bulunduklari dusuncesi de yeterince endise verici idi. Yorgun bekleyis dun sona erdi. Herkese 1'er dakikalik telefon etme izni vermisler de iyi olduklari haberini alabildik.

Su an gelenler icinde varlar mi yoklar mi bilemiyoruz bu da bir muamma. Sifa'nin babaannesi ve dedesini yolcu edecegimiz icin de havaalani karsilamasina katilmamiz mumkun olmayacak gibi. Artik gunun son saatlerinde gidip coskularini paylasiriz insallah, tabi su an gelenler arasinda iseler..

Rabbim vefat eden muminleri sehit olarak katina kabul etsin. Israilin sonunun baslangici olmasini umdugumuz bu donemin acilmasina vesile olanlarin da haklarinda hep hayir murad etsin, onlardan razi olsun.

*Klavyeyi nasil basardim bilmiyorum f klavye yaptim. Duzeltemeyince de ingilizce yaptim. Bu yuzden turkce karakter kullanamadim.

Resimde Görünmeyen/A.Ali Ural

2010-05-25T13:56:00.000+03:00

Ali Ural ve kitaplarıyla tanışmam sanırım 2004 yılı yazında oldu. Siyer Hocamız olan Sema Hoca bahsetmişti 'Posta Kutusundaki Mızıka'dan. Birinin kitabı kendisinden istediğinden onun da bu kitapla aynı çatı altında bulunup da elinde olmamasını kabul edemeyeceğinden filan bahsetmişti, yanlış hatırlamıyorsam :) Hocaların öğrencilerinin ilgi alanlarının belirlenmesinde önemli bir rolü var. Ben de madem bu kitabı Sema Hoca'm pek çok sevmiş ben de okuyayım diyerek almıştım, Akabe Kitabevinden. Esat Amca yoktu o sırada orada, fakat çalışanlardan biri bu kitabı kim okuyacak filan demişti de ben de kitabı okumak için daha bir can atmıştım.

Kitabı okudum. Fazlaca edebiyat ağırlıklı bir kitaptı. Bir dosta gönderilmesi unutulan bir mektubun keffareti temalı 61 konudan oluşuyordu, dostluk üzerine. Kitabın kapağında bir mail adresi vardı. Olmaz ya, ya olursa dedim ve msn'e ekledim. Birgün msn de online görünce gözlerime inanamadım.

Biraz sohbet ettik Ali Ural ile. Çok hatırlamıyorum şimdi. Kitapta bir soru vardı. "Sevgili Dost! Bir şehrin en güvenli yeri neresidir?" kabilinden. Bu sorunun cevabının "Sevilen insanın yanı" olup olmadığını sormuştum. O da doğru olduğunu söylemişti. Sonra birkaç kere daha online gördüm bir daha da görmedim.

Bir kitabını daha okudum: Yangın Merdiveni. Bu kitap da denemelerden oluşuyor fakat ben açıkçası şu an kitapla ilgili pek bir şey hatırlamıyorum.

Bugün bitirdiğim kitabı ise: Resimde Görünmeyen. Öylesine okuyup geçtiğimiz 40 gazete haberi ve fotoğrafı üzerine kendi üslubuyla yorumlar yazmış. Okurken her bir konuda bloga burayı alıntılayım yok yok bunu diyerek bitirdim. Sonuç olarak hangisini alıntılasam bilemiyorum. Kapak arkası yazısını ekleyeyim:

"Hayatı boyunca gündüzü gece, geceyi gündüz sanmak ve ne kadar korkunç! Bir bahçede otururken otların arasından aniden hışırtıyla çıkıp dişlerini gösteren bir yılandan, uyandığımızda iğneli kuyruğunu kaldırmış bir şekilde dik dik yüzümüze doğru yürüyen bir akrepten, kafes kapısının açık olduğunu farkedip, bakıcısının üstüne atlamadan önce salyalı ağzını aralayıp tırnaklarını yuvalarından çıkaran bir kaplandan daha korkunçtur geceyi gündüz sanmak.."

Çöp Çocuk-Çocuklarla Doğru İletişim/Sabiha Paktuna

2010-05-24T11:19:00.001+03:00

Bir gece tv'de kanallar arası dolaşırken Saba Tümer'in programına rastladım. Bir bayan ile çocuklar hakkında konuşuyorlardı. Hoşuma gitti. Adını not aldım ve kitaplarını araştırdım.

İlk olarak 'Çocuklarla Doğru İletişim' kitabını okudum. Anne-baba kitaplarını evvelden beri okumayı sevmişimdir hep. Evvelden kastım 10 yaşlarımdan beri. Anneme ait olan bir kitabı döndürüp dolaştırıp yeniden okurdum, annem bize hangi stratejileri uyguluyormuş anlamaya çalışırdım. Çocuk psikolojisini çocuk fizyolojisiyle birlikte anlatıyor olmasıyla çocuk eğitiminde dönüm noktalarını hatırlamak için dönüp dönüp başvurulası bir kitap..

Sonrasında aynı yazarın 'Çöp Çocuk' kitabını okudum. Bu kitapta da çocukların kendilerini ifade etme dillerinden biri olan 'resim'i okumayı anlatıyor. İlk çöp bebek nasıldır, parmakları ne zaman ortaya çıkar, ne zaman başı gövdeye bir boyunla bağlanır, çocuğumun dikkat düzeyi nasıl ve bir işe yoğunlaşma başarısı ne durumda... tabi kitabı okurken her şey çok açıkmış gibi geliyor ama konuda uzman olabilmek mesai istiyor, her şeyde olduğu gibi emek istiyor. Tıpkı Sabiha Paktuna Keskin'in yaptığı gibi..

Sabiha Paktuna bu aralar ismini çokça duyuran bir pediatrik nörolog. Geçenlerde 'Doktorum' programında da karşılaştım kendisiyle, bir bebek bezi reklamında da.. Unvanını kullanarak bir bebek bezini tavsiye etmek konusunun etikliği tartışılabilir ama kitaplarının faydalı olduğunu düşünüyorum.

Bir Ziyaret Bir Müjde Bir Şikayet Bir Teşekkür ve Mavi Marmara

2010-05-23T11:10:00.000+03:00

Haftamız oldukça hareketli geçti. Meryem Şifa'nın dayısı, her ne kadar henüz kendisi itiraf edebilmiş olmasa da, Meryem Şifa'nın hasretine daha fazla dayanamadı ve gençlik ve spor bayramından yararlanarak bizi ziyarete geldi. Biz de onunla neşeli günler geçirdik. Gerçi hava biraz bozdu, şansına. Ama büyük dayıları ziyarete gittik, yıldız korusunu gezdik. O da kuzen ile daha fazla yer gezme imkanı buldu. Onun için de bizim için de güzel bir ziyaret oldu kanaatindeyim.

Yine haftanın güzel haberlerinden biri imamhatip.com'un açılmış olması. Haberi duyunca kalbim pırpır etti. Ee ne de olsa gençlik zamanımdan kalma, sanalın gerçek olduğu bir site benim için. Orası ile tanıştığımda, soranlara 18 yaşında olduğumu söylerken şimdi 22 diyorum. Gerçi yılların emeği yok olmuş, bütün arşiv çöken siteyle birlikte tarih olmuş. Ama yeniden eski canlılığına kavuşacağını umuyorum..

Bu aralar Şifa ile biraz kavgalıyız. Emmeyi reddediyormuş hep de ben farkında değilmişim. Yani reddettiğini biliyordum da durumun bu kadar vahim olduğunu bilmiyordum.
4,5 aydan sonra sütümde azalma olması sebebiyle anne sütü haricinde 'bir şeyler' vermeye başladım kendimce. Ben mamaya karşıyım aslında ama yine de benden kötü biliyor değillerdir diye bilinegelen gerçeklere uyarak, aynı zamanda müsbet bildiklerimizin de üretimi olsun diyerek bir paket hero baby aldım. 30 ml hazırlayıp içirmeye çalışıyordum hep ama sonuç hüsrandı. Şifa sanki kendisine işkenceler ediyormuşum gibi çığlıklar feryatlar içinde, biberondan ağzına biraz gelen mamayı ağlama esnasında nefesini çekerken genzine kaçırarak beni korkutup durdu. Ben de Şifa doğmadan evvel aldığım karar olan annemin yöntemlerine uyma kararıma geri döndüm.

İnek sütünün zararlı olduğunu mama firmalarının çıkardığını söyleyen bir doktor var: Kadir Tuğcu. Bu doktor olmasaydı da ben annemin yöntemlerine dönecektim zaten de, şimdi içim daha bir rahat. Üzerinden bu kadar ticaretin döndüğü bir sektör varken, sadece bir doktor da olsa bunu savunan ben ona inanmayı tercih edebiliyorum. Neyse, ben de pirinç unu pişirip pişirip yedirdim. Çok sevdi, o kadar çok ki anne sütü istemiyor malesef...

Remziye blogunda bize bir 'hoşgeldin' notu bırakmış. Gerçekten hoş bulduk. Teşekkür ediyorum, iyi dilekleri, iyi düşünceleri için. 'Hepsi senin temiz kalpliliğin' diye bir not da biz gönderelim...

'Rotamız Filistin Yükümüz İnsani Yardım' hareketi kapsamında Saraybosna'dan İstanbula gelen, buradan da Antalya'ya giden gemide yolculuk edenlerden ikisi de Şifa'nın büyük teyzesi ile onun dünürü.. İsrail'in engellemeleri olmazsa 26 Mayıs'ta Gazze'ye ulaşmaları bekleniyormuş. Hayırla gider hayırla gelir hayırlara vesile olurlar inşallah..

Washington Deneyi

2010-05-19T00:19:00.001+03:00

Birçok yerde alıntı konusu olan Murat Birsel'in "Namaz Suçu Engelliyor" yazısında bahsettiği Washington Deneyi'ni bir araştırayım dedim. Yazıda bahsi geçen deneye rastlayamadım, belki Google'a konuyu doğru soramamaktan doğan bir hatadır benimki bilemiyorum ama rastlayamadım malesef. Fakat "Washington Deneyi" isminde bir başka yazıyla uludağ sözlükte karşılaştım. Sözlük yazarı kaynak belirtmemiş, doğruluğunu herhangi bir kaynaktan ben de te'yit etmedim. İlginç sonuçlar çıkmış bir deney olmalı:

"Soğuk bir Ocak sabahı, bir adam Washington DC'de bir metro istasyonunda, kemanla 45 dakika boyunca altı bach eseri çalar. Bu süre içinde, çoğu işe yetişme telaşındaki yaklaşık bin kişi kemancının önünden geçip, gider.

Kemancı çalmaya başladıktan ancak üç dakika kadar sonra, ilk kez orta yaşlı bir adam kemancıyı fark edip, yavaşlar ve birkaç saniye sonra da gitmek zorunda olduğu yere yetişmek üzere yine hızla yoluna devam eder.

Kemancı ilk bir dolar bahşişini bundan bir dakika kadar sonra alır. Bir kadın yürümesine ara vermeksizin parayı kemancının önüne koyduğu kaba atarak, hızla geçer, gider.

Birkaç dakika sonra, bir başka adam duraklayıp, eğilerek dinlemeye başlar ancak saatine göz attığında işe geç kalmamak için acele ettiğini belirten ifadelerle hızla yoluna devam eder.

En fazla dikkatle duran ise üç yaşlarında bir oğlan çocuğu olur. Annesinin çekiştirmelerine rağmen, çocuk önünde durur ve dikkatle kemancıya bakar. En sonunda annesi daha hızlı, çekiştirerek çocuğu yürümeye zorlar. Oğlan arkasına dönüp dönüp kemancıya bakarak, çaresizce annesinin peşinden gider. Buna benzer şekilde birkaç çocuk daha olur ve hepsi de anne, babaları tarafından yürümeye devam için zorlanarak, uzaklaştırılırlar.

Çaldığı 45 dakika boyunca kemancının önünde sadece 6 kişi, çok kısa bir süre durur. 20 kişi duraklamadan, yürümeye devam ederek, para verir. Kemancı çaldığı süre içinde 32 dolar toplar. Çalmayı bitirdiğinde ise sessizlik hakim olur ve kimse onun durduğunu fark etmez, alkışlamaz.

Hiç kimse onun dünyanın en iyi kemancısı joshua bell olduğunu ve elindeki 3,5 milyon dolarlık kemanla, yazılmış en karmaşık eserleri çaldığını anlamaz. Oysa Joshua Bell'in metrodaki bu mini konserinden iki gün önce Boston'da verdiği konser biletleri ortalama 100 dolara satılmıştı...

Bu gerçek bir hikayedir ve joshua bell'in öylesine bir kılıkla metroda keman çalması, washington post gazetesi tarafından algılama, keyif alma ve öncelikler üzerine yapılan bir sosyal deney gereği kurgulanmıştır. Sorgulanan şeyler; sıradan bir yerde, uygunsuz bir saatte güzelliği algılayabiliyor muyuz? Durup ondan keyif alıyor muyuz? Beklenmedik bir ortamda, bir yeteneği tanıyabiliyor muyuz? idi...

Bu deneyden çıkarılacak kıssadan hisse ise, dünyanın en iyi müzisyeni, dünyadaki en iyi müziği çalarken, önünde durup, dinleyecek bir dakikamız dahi yoksa, başka neleri kaçırıyoruz acaba?"

diğer yorumları okumak için; http://www.uludagsozluk.com/k/washington-deneyi/ayrıca bu araştırma sırasında bir de magazinsel bir haber öğrendim ve şaşırdım. Murat Birsel, Avrupa Yakası'nın Aslı'sının eşi imiş.

Kekeme Çocuklar Korosu-Tarık Tufan

2010-05-18T17:49:00.000+03:00

"...
Fatih'e varmıştım bir gece yarısı. Saat gece üç civarıydı. Yaşlı ve üzeri kirli bir sokak adamıyla karşılaştım. Önce korktu yanına yaklaşınca. Merak etmemesini söyledim. Cebimde kalan son paramın bir kısmını teklif ettim. 'Almam!' dedi. 'Neden?' diye sordum. 'Param var benim.' dedi. 'Yarın lazım olur.' dedim ve 'Onu da yarın düşünürüm' diye cevapladı. Ne kadar ısrar ettiysem de almadı parayı.
Onu da yarın düşünürüz!
Biriktirmemek!
Yarın endişesinin bir ur gibi beynimizi işgal ettiği bir zamanda hiçbir güvencesi olayan bir sokak adamı yarına ait kaygılarını bugünden düşünmüyordu. Biz yerleri kazan köpekler gibi biriktirirken o yarını bekliyordu rızkı için. Hiçbir güvencesi olmayan dedim de Allah o kadar mı uzak duruyordu bu şehirden? Ya ben Allah'ı nerede kaybettim? Kendimden utanıyorum.
Hepimiz güvenceyi biriktirdiklerimizde ararken, o ölümün ansızın gelişinin biriktirmeyi nasıl gülünç duruma soktuğunu anlatıyordu hâl lisanıyla. Ölüm bu, biriktirdiklerini beklemez diyordu kanaatkar bir edayla.
Biz toprağı eşelemeye devam ediyorduk."

Kitabın beni daha fazla etkileyen bölümleri oldu ama bu kısmı alıntılamak istedim. Kitap kendi ifadesiyle "1990-2000 yılları arasında islamcılık söyleminin bir tarafında yer tutmuş kuşağın içinde biriktirdiklerini 'dikkafalı' bir söylemle dışavurumu; bu koronun çocuklarına ulaşabilmiş, kimi zaman bağıra çağıra, kimi zaman da dudak ucuyla söylediklerini anlayan kitlenin kitabıdır."

Kısa .. Kısa..

2010-05-15T18:54:00.000+03:00

Yine uzun zaman geçti.

Artık blog yazılarımın tamamının bu şekilde başlaması kaçınması zor bir durum. Malesef.. Geçen bu aylar içinde hayatımda elbette çok değişiklikler oldu. Öncelikle yeni bir sıfatım oldu. Kızım henüz bana bilinçli bir şekilde 'anne' demeye başlamış olmasa da bir anneyim artık. Sorumluluklar arttı. Hayatta kime daha çok ihtiyaç varsa onun kaybı en acıdır diye düşünürdüm. Sevilen kişinin kaybı her halükarda acıdır evet ama biz onunla bir gün buluşacağımız itikadındayız ve bir de somut gerçekler var... Artık benim kaybımın da acı olacak olması yükü bazen ağırlaşıyor omzumda. Sanırım insanı dünyaya bağlayan ilk ip; evlat..

Onun dışında, yolumuzdaki bir engel olan askerlik görevi tamamlandı ve artık istanbul'da evimizdeyiz. Ben yine evdeyim daha doğrusu.
Malesef burada gidip gelecek yakınımda yeterince yakınımın olmaması biraz sorun teşkil ediyor. Bana gelenler oluyor hamdolsun ama insan bazen davet edilmek, kendisi için özel hazırlıklar yapılmış olmak ve oturup sadece kahvesini yudumlarken hizmet edilmek istiyor. Özellikle annemle birlikte 6 ay o gezme senin bu gezme benim havamızdan sonra bu hal biraz ağır geldi başlarda. Kocaman bir boşlukta hissettim kendimi. Ne yapacaktım, bu evde akşama kadar vakti nasıl geçirecektim, Şifa ağlarsa nasıl susturacaktım... Ama Rabbin insana en büyük armağanlarından biri; alışmak.

Bu duruma da alıştık. "Nereden geldiğini unutan bulunduğu durumdan hep mutsuz olur." dedi bugün Şenol Güneş. Belki birgün başımı kaşıyacak vaktim olmaz da bugünümü unutmayarak mutsuz olmam ben de, kim bilir. İnsan gerçekten tatmin olması zor bir canlı. Bu yüzden değil mi cennet mükafatı?

Biraz da miniciğimden bahsedeyim. Bir süre isimsiz kalışının ardından kısmetindeki ismi bulduk: Meryem Şifa..
Bugün yarın 5,5 ayını tamamlayacak inşallah. Artık yalnız kalmaktan nefret eden, annesini görünce kalbi pırpır eden, babasını görünce zoraki gülüp babayı kıskandıran, Berika teyzesini görünce annesini gördüğündekinden bile daha mutlu olan, her ne görse elini atıp alıp ağzına götüren ama biberona aynı şeyi yapmayan, mama kaşığı görünce yaygarayı koparan, annesi gibi uykucu olan, kendini aynada pek beğenen, hala yüzüstü-sırtüstü dönmeyen, hala 6 kilo 300 gram, hala 63 cm boyu olan, mavi gözlü, 3 gamzeli bir şeker...

Rabbim ahlakını güzel kılsın, kendi yolundan ayırmasın...

Berika'dan İnciler

2009-11-23T20:40:00.000+02:00

Spaceimi karıştırmaya devam ediyoum. Madem artık buraya yazıyorum, o halde oradaki kimi yazılardan buraya aktarmak istediklerim var, onları aktarayım. Tarih 3 Kasım 2007(Olayın kahramanı çocuk 7 yaşında). Yer şu anda oturduğum masa:

selamün aleyküüüm

babam bu akşam yemeğinde değerler üzerine biraz malumat verdi bize..
başlarda bize anlatıyor gibi görünüyordu ama sonra bunları kendi bilgilerini tekrar etmek üzere anlattığını itiraf etti :) eğlenceli bir sohbetti.
lafa; Berika nın kediye eziyet etmesi sonucu Alinin Berika'ya kızması üzerine gündeme gelmiş olan şu soru :"Berika mı daha değerli yoksa kedi mi?" ile başladık. Ali bu soruya kedinin kendisi için daha değerli olduğu şeklinde bir cevap vermiş.. Berika da buna bozuk atıyor doğal olarak...

Babam Berika yı örnek göstererek çeşitli değer teorilerini anlattı. Berika nın devamlı örnek verilmesi ondan giderek artan şu seslerin çıkmasına yol açtı "ben değersizim, şu kadarcık değerim yok, siz benim değerli olduğumu sanıyorsanız {burda evet değerlisin dememizi beklemiş olabilir, imkanlı:) } bile hiç değerli değilim vs vs" en son olarak emek değer teorisinin çelişkisi {aklımda kalanlar bunlar, umarım doğrudur :p } olan çölde bir bardak su için bir ton su alınabilecek değerde bir elmasın verilebileceği örneğiyle asıl mevzuya geldik. Babam çuvallar dolusu elmasa Berika yı değiştirmeyeceğini söylerek kapanışı yaptı. bizim ufaklık havalara uçuyordu ben masadan kalkarken. sonraki gelişmeler bana babam tarafından aktarıldı, bakalım neler olmuş :D

annem ve babam Berika nın kendileri için değeri konusunda onu epey ikna edecek ve hatta fazlaca havalara uçmasını sağlayacak şeyler söyledikten sonra annem olaya farklı bir bakış açısı getirmiş. peki bu kız evleneceği zaman da mı vermeyeceklermiş :) babam madem 10 çuval elmastan daha değerli o halde bunu kendilerine ödeyebilecek birine verebileceklerini söylemiş. bizimki yine sevinmiş. ama devamında şöyle bir sorunla karşılaşacağını hiç düşünmemiş. babam şöyle devam etmiş açıklamasına; ama dünyada 10 çuval elmasa malik kimse yoktur, demek ki seni veremeyeceğiz, evlenemeyeceksin..

ama bu nasıl olur ?! Berika için korkunç bir durum.. oturup bir de ağlamaz mı.. evlenemeyeceğim ben diye.. çocuklar ne kadar komik oluyorlar ya Rabbim!

en son oturma odasına gittiğimde Berika yı kucağında kediyle babamın yanına oturmuş ve "keşke ablamlar gibi değersiz olsaydım da evde kalmasaydım" derken yakaladım

Tarih 18 Ekim 2007. Yer: Şu anda bulunduğum mutfak:

mutfakta bizim kediyi görüp "canım benimm" dedim ve ne komikliklere sebep oldu bu iki kelime bakın.
berika kediyi çok kıskanıyor. ben öyle söyleyince dikkatleri kendi üzerine çekmek maksatlı bana kedinin başına gelmiş bir şeyi anlatmaya başladı. ben de meraklı göründüğünü umduğum bir ifadeyle dinliyorum. berika okul için dışarı çıkınca açık kalan kapıdan kedi apartmana çıkmış ve berika olmasaymış merdivenlerden düşebilirmiş, ölebilirmiş, kaçabilirmiş, bulsalar bile bizim kedimiz olduğunu bilemezlermiş vb... ona, o olmasaydı o kapının o sırada açık olmayacağını ve dolayısıyla da kedinin dışarı çıkmayacağını söyledik. yeni varsayımlar üzerine yeni varsayımlar ekledi 5-10 dk lık bir konuşmanın ardından "tamam berika, iyi ki varsın" dedim. büyük bir sevinçle " iyi ki varım değil mi" dedi, tasdik ettim. aradan biraz süre geçti ve neden sorduğumu kendim de tam olarak bilemeyerek "niçin varsın berika" dedim . aldığım cevap uzun bir müddet gülmemi sağladı, gözleri ışıl ışıl parlayarak: "iyi ki"...

:) :) :)

Berikacı'ğım seni seviyorum. Gerçekten iyi ki varsın. Bu aralar iyi anlaşıyoruz zaten, maşallah diyeyim nazarım değmesin. Sanırım bu da hormonal bir durum. Yani acaip geniş gönüllü ve sabırlı bir insan oluverdim son 2 aydır filan. Başladığım örgüleri bitirebiliyorum, sinirlenirsem susabiliyorum, Berika nın her sorusuna apayrıntılı cevaplar verebiliyorum. Berika'yı bir çocuk olarak görüp hoş görebiliyorum ki bu benim için hep zordu ve tüm anlaşmazlıklarımız da buradan çıkıyordu.. Siyahlarım ve beyazlarım arasında grilerin de oluşmaya başladığını farkedebiliyorum yani. Hormonal hormonal :)

Yıllara Yayılan Değişim

2009-11-23T20:24:00.000+02:00

Yıllardır internette dolaşan, bir ailenin hoş bir adeti vardı benim de daha evvel spacemde alıntıladığım:

>>>Yıllara Yayılan Değişim
Diego ve Susy 17 Haziran 1976 da evlenmişler.Her yıl aynı tarihte fotoğraf çektirip 2005 yılı dahil arşivlemişler..Yıllar içindeki değişimlerini izlemek (ve bu düşünce) ilginç geldi.

Spaceimi karıştırken yine bu yazıyı gördüm ve son durumu incelemek üzere sayfaya gittim. 2009 yılının fotoğraflarını eklemişler ve hoş bir sürprizleri de var. Büyük oğulları Nicolas evlenmiş ve bir de çocuğu olmuş. Anne ve babasının adetini devam ettiriyor.

Diego ve Susy'nin albümüne buradan, Nicolas ve Paula'nın albümüne ise buradan ulaşabilirsiniz.

Neler Var Neler Yok

2009-11-12T20:56:00.000+02:00

Merhabalar;

Bir blog yazmaya başladığımı neredeyse unutuyordum :) Hazır hatırlamışken hayatımızdan kesitler sunalım..

Bizim minik elemanımızın aramıza katılmasına yalnızca 3 hafta kalmış iken, bir yandan günler geçmiyor gibi hissediyor, diğer yandan ise ne kadar hızlı geçti bunca ay diye düşünüyorum. "Zaman" ın ifade ettiği anlam, ona nereden baktığımızla doğrudan ilgili sanırım. Ama sonunda öyle ya da böyle, bir şekilde bu bekleyiş son bulacak.. Ne demiş anneannem: "Bitmedik iş, dünyaya gelmemiş."

Aynen bu durum gibi, bugün askerimizin askerliğinin tam olarak 3 ayı bitmiş ve tam olarak 2 ayı kalmış durumda. Benim için göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş gibi görünen bu süre, biliyorum ki onun için menderes çizebilecek bir akarsu hızı kadar hızlı geçti ancak.. Onun için üzgünüm, fakat yine keyfim yerinde elhamdulillah. Memleketimde, ahbaplarla, annemle, içerisinde insanların dolaştığı bir evde yaşıyorum. ve hala 2 ayım var, elhamdulillah :) Sevgili askerimiz, bu duruma biraz bozuluyor fakat elden ne gelir :)

Geçenlerde rutin kontrollerimizden birine gittik. Minik elemanımız aramıza katıldığında doğum öncesi bilgilerini topluca buraya kaydetmeyi düşündüğüm için şu anda rakamsal ayrıntılara girmeyeceğim. Fakat doktorun söylediği şey, haftasına göre biraz zayıf olduğu yönünde. Her ne kadar yağ depolaması için çalışmış olsam da hanımefendi nazlı ilerliyor bakalım. Bu durum beni biraz kızdırmıştı, hatta bir hayli kızdırmıştı fakat bu kızgınlığım son dersimizde yeniden işlediğimiz "kader" bahsi ile geçti. Zaten o ders, sanki bilhassa benim içindi :) "Kadere iman, hüznü ve sıkıntıyı giderir." Amenna ve saddakna.. İşte benim hüznümü giderdiği nokta da, ben elimden geleni yaptım, Allah'ın dediği olur'u kalbimde duyabilmiş olmak.. Rabbim hakkımızda hayırlısını versin, hayırlı ve sağlıklı evlatlar versin.

Bu arada başka neler yapıyorum. Gezmelere gidiyoruz, dinleniyoruz, derslere gidiyoruz, bebek hazırlıkları için son rötuşları tamamlamaya çalışıyoruz, dinleniyoruz, kitap okuyoruz :)

Son okuduğum kitap Adam Fawer-Olasılıksız. İnternette yaptığım minik bir araştırmada gördüğüm kadarıyla yaklaşık 3 yıl kadar öncesinde konuyla ilgili yorumlarını paylaşanlar harika bir kitap olduğunu düşünürlerken, 09 yılındaki yorumlar yazarla ilgili eleştiriler üzerinde odaklanıyor. Çeşitli üniversitelerdeki söyleşileri ardından yorumlar eksiye doğru inmeye başlamış. Benim yazarla ilgili bir bilgim yok. Kitap ise bana göre bir an güzel bir kurgusu olduğunu düşündürten, ama sonu fazla zorlama ile bitmiş ve "bu mudur" dedirten cinsten :) Kitaptaki olasılık hesaplarını gerçek hayatta ayaküstü yapabilen insanlar var mıdır bunu bilemiyorum varsa takdir etmek lazım. Bir lise fizik dersi görevi üstlenen bölümleri ise fiziğin çeşitli alanlarını merak etmemi sağladı bunu da kabul edebilirim. Ama öyle harika bir kurgusu olan bir kitap değil. Tavsiye eder miyim, boş vaktiniz var ise neden olmasın :) Bu da kitabın Türkiye baskısının kapağı:

Yeniden görüşmek üzere.. Hoşçakalın..

Merhaba

2009-10-30T13:25:00.000+02:00

Tüm internet alemine yeniden merhaba..
Geçenlerde bir arkadaş blog yazmayı düşünüp düşünmediğimi sordu. Ben de şimdilik öyle bir planım olmadığını söyledim. Aslında blog yazmak keyifli bir eylem fakat yazılanların elektronik ortamda kalıyor olması ve bir de tüm özeli dünyaya açıyor olmak beni bundan alıkoyuyordu. Özelimi bir blog aracılığıyla dünya ile paylaşmam yeni bir durum değil gerçi, yani blog işine yabancı sayılmam :) Neyse, o günden beri acaba ben de minik kızım için bir blog hazırlasam mı ile internet ortamında kalacak bir hatıranın ne anlamı olur arasında kalmıştım. Ta ki bugün http://blog2print.sharedbook.com adresi ile karşılaşana kadar. Blogumuzu daha sonra kitaplaştırır mıyız bilinmez fakat bilinen şey, bende gözle görülür bir şekilde heves artışı sağlamış olması :)